ข้อมูลเกี่ยวกับโสเภณีจีนเมื่อกว่า 200 ปีก่อน ในยุคพระเจ้าเฉียนหลงฮ่องเต้แห่งราชวงศ์แมนจู สำนักโสเภณีจีนได้ถูกฟื้นฟูขึ้นหลังจากซบเซามานาน นอกจากนี้ ในช่วงเวลานั้น กวางตุ้งขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งโสเภณีที่ใหญ่มากนอกเหนือจากปักกิ่ง นานกิง และเซี่ยงไฮ้ ซึ่งแต่ละแห่งล้วนมีแบบแผนธรรมเนียมหรือลักษณะเด่นเฉพาะตัว กล่าวคือ โสเภณีปักกิ่ง ต้องเรียนรู้กิริยามารยาทหรือความรู้ต่างๆที่กำหนดไว้สำหรับการต้อนรับขุนนาง หรือปัญญาชนซึ่งเป็นลูกค้าสำคัญ แต่ที่กวางตุ้ง สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็น เนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าและนักเดินทาง
นอกจากนี้ ในกวางตุ้ง ยังมีโสเภณีอีกพวกหนึ่ง ซึ่งไม่นับเป็นคนจีน โดยเรียกว่าพวก “ต่านเก๊า” เป็นชนกลุ่มน้อย มีกฎหมายบังคับให้อาศัยแต่ในเรือ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ทางการจีนรายงานว่า มีคนต่านก๊ากว่า 70,000 คนที่พึ่งพิงน้ำพักน้ำแรงของโสเภณีต่านก๊า ราว 7,000-8,000 คน หมายความว่า หญิงโสเภณี 1 คน ทำงานหาเลี้ยงปากท้องคน 10 คนนั่นเอง
ข้อมูลนี้ ต่อมาถูกใช้อ้างอิงโดยนาย John Byron ซึ่งเรียบเรียงหนังสือชื่อ Portrait of a Chinese Paradise เมื่อ ค.ศ.1987
