เด็กมอขอแจม : หมัดสั่งได้..เหรียญทองมวยสากลสมัครเล่น
ผม นายพงศธร ปราสาทหินพิมาย ชื่อเล่น “นิว” ชั้นปีที่ 1 ภาควิชาครุศาสตร์โยธา คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ผลงานที่เป็นปลื้มก็คือ การคว้าเหรียญทองมวยสากลสมัครเล่น กีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติ ครั้งที่ 48 “ดอกจานบ้านเชียงเกมส์” ผมหลงใหลกีฬามวย โดยมีไอดอลคือ เขาทราย กาแล็กซี นักมวยชื่อดัง มีความสามารถในเชิงมวย โดยเฉพาะหมัดที่หนัก และความอดทน ป้องกันแชมป์ได้ถึง 19 ครั้ง และไม่เคยแพ้ใคร
ผมตั้งใจฝึกซ้อมมวย และลงแข่งขันในสมัยเรียนมัธยม เป็นตัวแทนกรุงเทพฯ แข่งขันมวยสากลสมัครเล่นกีฬาระดับชาติ และภูมิภาค รางวัลที่ภูมิใจคือ ชนะเลิศมวยสากลสมัครเล่นเยาวชน จังหวัดตราด
นิสัยส่วนตัว ผมเป็นคนร่าเริง มีอารมณ์ขัน ถ้าชอบอะไรจะใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่นั้น ชอบการพูดคุยกับเพื่อนๆ แต่ถ้าได้สนใจอะไรเข้า ก็จะหมกมุ่น ค้นคว้า และฝึกฝน จนตัวเองพึงพอใจกับสิ่งที่ทำ และเป็นคนที่ตรงต่อเวลาเสมอ คงเป็นนิสัยจากการเล่นกีฬาที่ต้องมีวินัยตรงต่อเวลา และหน้าที่
ผมเรียนจบจากโรงเรียนวัดราชาธิวาช กรุงเทพฯ พี่สาวที่เรียนจบคณะครุศาสตร์โยธาจึงแนะนำ และได้มาสมัครเรียนโควต้านักกีฬา การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ช่วงแรกๆ ค่อนข้างปรับตัวยากในหลายๆ เรื่อง แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการปรับตัว คือไม่ว่าเราจะเจอสิ่งแวดล้อม ผู้คน การเดินทาง หรือสถานที่ ที่ไม่คุ้นชิน สุดท้ายแล้วเราต้องปรับตัวเข้าหาสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นชิน และการมีเพื่อน โดยผมมีเพื่อนสนิทที่ไปไหนจะไปด้วยกันเสมอ เวลามีปัญหาก็ช่วยกันตลอด การมีเพื่อนสักคนที่คอยช่วยเหลือดูแล และพากันเรียน ก็เป็นสิ่งสำคัญ เพื่อนที่ มจพ.น่ารัก คอยช่วยเหลือกันเสมอๆ
ส่วนการเรียนที่คณะ ผมใช้สิ่งที่ได้ประโยชน์จากการเล่นกีฬา คือวินัย นำมาใช้ด้านเรียน หรือการใช้ชีวิต การแบ่งเวลาทำกิจกรรมต่างๆ ของแต่ละวัน ให้เหมาะสม และปฏิบัติตามเวลาอย่างเคร่งครัด หลังเลิกเรียนจะอ่านหนังสือ และทบทวนวิชาเรียนไปพร้อมเพื่อนๆ ที่ภาควิชาโยธา และชอบวิ่งออกกำลังกายไปพร้อมๆ กับการยกน้ำหนัก เพื่อฟิตซ้อมตนเองเสมอ
บางครั้งผมมาเรียนที่มหาลัย ผมเจอเหตุการณ์ที่ประทับใจ และผิดหวังบ้างในชีวิต แต่ผมก็พอใจ และมีความสุขทุกวันที่ได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัย การเป็นนักศึกษาเหมือนเตรียมความพร้อม และฝึกก่อนจบออกไปเผชิญชีวิตการทำงาน เป็นช่วงที่เราใช้ชีวิตวัยรุ่นได้อย่างเต็มที่ ได้ลองผิดพลาด หรือพบกับความสมหวังในแต่ละเหตุการณ์ให้เรียนรู้
ผมฝากข้อคิดถึงการใช้ชีวิตในการปรับตัวเข้าสังคม คือ “ไม่ว่าปัญหาที่เจอจะยากแค่ไหน มันมีวิธีที่จะแก้ไข และเอาต้วรอดได้เสมอ หากเรามีความพยายาม และอดทนได้มากพอ”
