สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ น.ส.รัตน์มณี ชิมโภคลัง ชื่อเล่นว่าแอล เป็นนิสิตชั้นปีที่ 4 สาขานิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม(มมส) จ.มหาสารคาม
เป็นเวลากว่า 2 ปีที่ประเทศไทยเราเป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมอาเซียน ซึ่งอานาคตมีแนวโน้มขยายอีก 6 ประเทศ คือ เพิ่ม จีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์และอินเดีย ซึ่งหลังจากนี้ภาษาอังกฤษจะเข้ามามีบทบาทในการติดต่อสื่อสารระว่างประเทศมากขึ้น รวมไปถึงการทำงานที่มีการเปิดกว้างมากขึ้น หากคนไทยต้องทำงานกับประเทศในสมาคมอาเซียนจะเป็นอย่างไร ทักษะภาษาอังกฤษเราอยู่ระดับใด จะสามารถแข่งกับประเทศเพื่อนบ้านได้มากน้อยเพียงใด
เคยสงสัยหรือไม่ว่าทำไมคนไทยถึงขาดทักษะภาษาอังกฤษเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในอาเซียน คนไทยจะลืมตาอ้าปากได้อย่างไรถ้าหากต้องจ่ายคอร์สเรียนพิเศษภาษาอังกฤษในราคาแพงๆ แม้กระทั่งพจนานุกรมภาษาอังกฤษหรือ “ดิกชันนารี” ทำให้เข้าถึงภาษาอังกฤษยากขึ้น เนื่องจากมีราคาสูง แต่อาจจะไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้มีฐานะดี ในทางกลับกันถ้าเราทำให้สิ่งเหล่านี้มีราคาที่ถูกลงได้ มันก็อาจจะเป็นแรงจูงใจให้ผู้ปกครองอยากส่งบุตรหลานเข้าเรียนคอร์สภาษาอังกฤษมากขึ้นก็เป็นได้ ยกตัวอย่างเช่นครอบครัวดิฉันพ่อแม่หาเช้ากินค่ำ ค่าครองชีพแพงค่าแรงต่ำ จึงไม่กล้าที่จะส่งลูกเรียนคอร์สภาษาอังกฤษเพิ่มเติม แม้กระทั่งในการเรียนการสอนในสถานศึกษาต่างๆ เด็กเพียงแค่ท่องจำหวังสอบผ่านเท่านั้น แต่ไม่ได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งเหมือนภาษาไทยซึ่งมีการเรียนควบคู่กับภาษาอังกฤษตั้งแต่ชั้นอนุบาล
จะง่ายหรือยากหากมีการปรับระบบการสอนภาษาอังกฤษตั้งแต่พื้นฐาน เน้นความเข้าใจมากกว่าการท่องจำ ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ไม่ได้ต้องการให้เพิ่มค่าแรงหรือเปลี่ยนแปลงการเรียนการสอนแต่อย่างใด เพียงแต่อยากวอนขอหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาสนับสนุนและส่งเสริมเรื่องการเรียนภาษอังกฤษอย่างจริงจังและเป็นรูปธรรม ไม่ใช่เพียงแค่ใช้การรณรงค์เท่านั้น
อย่างไรก็ตามการเปิดอาเซียนอาจจะเป็นอีกหนึ่งสัญญาณที่ทำให้เราหันมาใส่ใจและเห็นความสำคัญของภาษาอังกฤษมากขึ้น เมื่อมีทักษะภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้น การทำงานกับประเทศในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป
