นายอดิศร เนาวนนท์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏ(มรภ.)นครราชสีมา ในฐานะประธานที่ประชุมอธิการบดีมรภ. เปิดเผยว่า ภาพรวมการรับนักศึกษาเข้าเรียนในส่วนของมรภ. ยังไม่พบปัญหามากนัก โดยปัจจุบันจำนวนนักศึกษา มรภ.ทั้ง 38 แห่ง มีตัวเลขนักศึกษารวมกันทุกชั้นปีกว่า 300,000 ราย แม้อัตราการเกิดและจำนวนเด็กที่เข้าเรียนในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจะลดลง แต่มรภ. ขนาดใหญ่ยังคงรับเด็กเข้าเรียนได้ตามเป้าหมาย หรือเพิ่มขึ้น เช่น มรภ.นครราชสีมา มรภ.อุบลราชธานี ปีการศึกษา 2568 รับเด็กเข้าเรียนได้กว่า 5,000 ราย ขณะที่มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนนทา มีเด็กเข้าเรียนกว่า 40,000 ราย ฯลฯ
นายอดิศร กล่าวต่อว่า ขณะที่ มรภ.ขนาดเล็ก กลับได้รับผลกระทบอย่างหนัก รับเด็กได้น้อยลงและค่อนข้างน่าเป็นห่วง ส่วนหนึ่งเพราะเด็กต้องการเข้ามาเรียนในเมืองใหญ่ เนื่องจากมีสิ่งอำนวยความสะดวก รวมถึงมีพื้นที่ในการทำงานระหว่างเรียน ตรงนี้ถือเป็นโอกาสทำให้เกิดการย้ายถิ่นฐานเข้ามาในเมืองมากขึ้น ดังนั้นเมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ อาจไม่จำเป็นต้องไปแย่งรับเด็กที่มีอยู่เพียงกลุ่มเดียว แต่ต้องขยายพรมแดน ไปในส่วนของวัยทำงาน จัดทำหลักสูตร Non-degree หรือหลักสูตรระยะสั้นที่มุ่งเน้นการให้ความรู้และทักษะเฉพาะทาง กับคนวัยทำงาน ทั้งภาคเอกชน ภาครัฐ หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
“วันนี้ มรภ.ต้องปรับรูปแบบการทำงาน โดยนำคนกลุ่มวัยทำงาน ที่ต้องการอัพสกิล รีสกิล มาเป็นลูกค้า ดังนั้น จึงมีระบบเครดิตแบงก์ขึ้นมารองรับ ความหมาย คือ ให้ผู้เรียนสามารถสะสมหน่วยกิตเพื่อใช้เรียนต่อในระดับปริญญาตรี หรือในระดับที่สูงขึ้นได้ หรืออาจไม่จำเป็นต้องได้ปริญญา เพราะปัจจุบันความสำคัญของใบปริญญาลดลง วันนี้บทบาทการจัดการศึกษา ไม่ใช่การแย่งเค้กก้อนเดียวกับมหาวิทยาลัยใหญ่ หรือแย่งเค้กก้อนเดียวกับกลุ่มมรภ. แต่ต้องขยายพรมแดนของกลุ่มผู้เรียน ไปยังคนวัยทำงาน เป็น Lifelong learning University หรือ มหาวิทยาลัยแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ” นายอดิศร กล่าว
ประธานที่ประชุมอธิการบดีมรภ. กล่าวต่อว่า ทั้งนี้ ส่วนตัวไม่อยากให้ มรภ.ไปมองเรื่องจำนวนนักศึกษาที่เข้าเรียนเป็นสำคัญ เพราะนอกจากงานสอนแล้ว มรภ. ยังมีบทบาทสำคัญ คือการเป็นสถาบันอุดมศึกษาเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น และเริ่มมีการเปิดช่องพัฒนาครู อาจารย์ รวมถึงลงพื้นที่ทำงานวิจัยเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น ซึ่งสามารถใช้ในการขอผลงานทางวิชาการได้ ถือเป็นอีกหนึ่งเส้นทางเติมโตในการทำงาน โดยมรภ. ะเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาท้องถิ่น ตามพ.ร.บ.มหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 ซึ่งจะกลายเป็นจุดแข็ง โดยไม่ต้องไปดูที่จำนวนนักศึกษาเป็นสำคัญ
