สวัสดีครับผมชื่อ นายโสฬส ยิ้มแย้ม ชื่อเล่น เล็ก นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาวารสารศาสตร์ แต่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อสาขาใหม่เป็น ภาควิชาการสื่อสารมวลชนและนวัตกรรมสื่อ(MI) คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (มธบ.)
ผมขอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในรั้วมหา’ลัยแห่งนี้และประสบการณ์ตอนที่ยังศึกษาอยู่ อันดับแรกคือ ประเพณีรับน้อง ไม่ว่าเข้าที่ไหนก็มีกันทั้งหมด ซึ่งถามว่ารุนแรงไหม? ที่นี่เป็นอะไรที่สนุก มีกิจกรรมทั้งพี่และน้องร่วมกัน บางทีพี่ก็โดนน้องก็โดนและจะทดสอบน้องๆ ในเรื่องของการเสียสระ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แบ่งปัน จุดประสงค์ของการรับน้อง ผมไม่รู้ว่าที่มหาวิทยาลัยอื่นเป็นไหมแต่ที่นี่คือการให้รุ่นน้องที่เข้าใหม่ทำความรู้จักกันเอง รู้จักพี่รู้จักอาจารย์ เพื่อสร้างสายสัมพันธ์แห่งพี่น้อง เพราะเราไม่ได้อยู่ร่วมกันแค่ 4 ปีแต่เราอยู่ร่วมกันจนวันตายเพระที่นี่ก็คือครอบครัว ไม่ว่าเดือดร้อนเรื่องอะไร บ้านหลังนี้มีทั้งอาจารย์ที่ให้คำปรึกษาและพี่ๆ น้องๆ ที่พร้อมช่วยเหลือกัน ถ้าจบการศึกษาไปแล้ว ไม่รู้จะหางานที่ไหนทำ มีรุ่นพี่หลายๆ คนพร้อมแนะนำสถานที่ทำงานให้กับน้องๆ
อมาก็เรื่องค่ายอาสาที่สาขาวารสารศาสตร์(DPU) มีวิชาเรียน จุดประสงค์เพื่อพัฒนาพื้นที่ให้กับชุมชน ครั้งหนึ่งไปพัฒนาที่โรงเรียนบ้านภูคำเบ้า จ.ขอนแก่น ซึ่งเป็นโรงเรียนที่กำลังจะถูกปิด ถ้าถูกปิดลง เด็กในหมู่บ้านนี้ก็ไม่ได้เรียน ใครอยากเรียนก็ต้องเดินทางไกลไปเรียนในตัวเมือง ซึ่งระยะทางไกลห่างจากชุมชนกว่า 20-30 กิโลเมตร เนื่องจากหมู่บ้านแห่งนี้ยังไม่เจริญสักเท่าไหร่ พื้นที่ทางเข้ายังเป็นถนนลูกรังแดงๆ อยู่เลย พอพวกผมทราบก็วางแผนกันเพื่อไปพัฒนาเพราะในวิชามีภาคปฏิบัติและใช้เวลาแค่ 1 เดือนในการหาทั้งเงินและสปอนเซอร์กว่า 6 หมื่น เกือบๆ 7 หมื่น เพื่อไปพัฒนาโรงเรียนบ้านภูคำเบ้า
ถ้าไม่มีความสามัคคีกัน ค่ายอาสานี้ก็จะไม่สำเร็จ ต้องขอบคุณทั้งเพื่อน พี่ๆ อาจารย์ คนที่บริจาคและสปอนเซอร์ ตอนซ่อมแซมโรงเรียนและทาสีใหม่มีทั้งอาจารย์ เพื่อน พี่ และเด็กๆ ในโรงเรียนมาช่วยกันคนละไม้คนละมือ อย่างสนุกสนาน แม้อากาศจะร้อนมาก เป็นเวลา 4 วัน 3 คืนที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ตอนนี้ผ่านมา 2 ปีแล้วโรงเรียนนี้ก็ยังเปิดการเรียนการสอนปกติ นี่คือความสำเร็จเล็กๆ จากนักศึกษาสาขาวารสารศาสตร์ DPU ถึงไม่ยิ่งใหญ่แต่ก็รู้จักการแบ่งปันกัน ทำให้เด็กๆ มีสถานที่เรียนต่อไป
อยากฝากว่าเพราะมนุษย์ต้องอยู่ร่วมกัน ต้องมีความสามัคคีอย่างที่พ่อหลวงท่านเคยตรัสไว้ ช่วยเหลือแบ่งปันกัน บ้านหลังใหญ่นี้จะน่าอยู่ยิ่งขึ้น “จงใช้ชีวิตอย่างถูกต้องแบ่งปันกันเพื่อสังคม อย่าฉกฉวยผลประโยชน์ของคนอื่นเข้าตนเอง”
