นั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ทำให้นึกถึงบทบาทของ “กองทัพ” ในปัจจุบัน
หนังสือ “ประวัติศาสตร์ไทยร่วมสมัย” ของ คริส เบเคอร์ และ ผาสุก พงษ์ไพจิตร 2 ดอกเตอร์จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ เขียนได้ดีเหลือเกิน
ในตอนหนึ่งว่า …มิถุนายน 2516 การประท้วงเริ่มเรียกร้องให้ฟื้นฟูรัฐธรรมนูญและระบอบประชาธิปไตย บรรดานายพลทั้งหลายปฏิเสธที่จะเจรจากับขบวนการนักศึกษา และจับกุมผู้นำของเขา ฝ่ายรัฐบาล (จอมพลถนอม กิตติขจร) ประชุมกันที่กระทรวงมหาดไทย
จะทำการปราบปรามผู้เรียกร้อง
“เชื่อว่านิสิตนักศึกษาจะเสียไปราว 2 เปอร์เซ็นต์จากจำนวนเป็นแสนคน”
พร้อมกับอ้างว่า “จำต้องเสียสละเพื่อความอยู่รอดของบ้านเมือง”
อ่านถึงตรงนี้ขนลุกซู่ !
“ทัศนคติ” ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับ “พฤษภา 53” ที่ “บิ๊กเนม” บางคนประมาณการว่า “อาจจำเป็นต้องมี คนตายสัก 500 ศพ” (เพื่อความอยู่รอดของบ้านเมือง)
ในปี 2516 นั้น เมื่อจะปราบ อาจจะต้องยอมเสีย (ตาย) นักศึกษาไปร้อยละ 2 จากจำนวนเป็นแสน
นั่นหมายความว่า อาจจะต้องตายกันถึง 2 พันศพ
ภายใต้เหตุผล “จำต้องเสียสละเพื่อความอยู่รอดของบ้านเมือง” !
ทุกครั้งที่มีวิกฤตการณ์การเมืองและใช้กำลังพลของกองทัพปราบปรามผู้ชุมนุม จะต้องอ้าง “ความอยู่รอดของบ้านเมือง”
วันที่ 13 ตุลาคม 2516 ขณะฝูงชนประมาณ 5 แสนคนประท้วงที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เรียกร้องรัฐธรรมนูญ กองทัพตัดสินใจปล่อยหัวหน้านักศึกษาที่ถูกจับกุม แต่การประท้วงมีชีวิตของตัวเองแล้ว ในบ่ายวันเดียวกันนั้น ฝูงชนเคลื่อนขบวนไปที่พระราชวังสวนจิตรลดา เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการปราบปรามของรัฐบาลทหาร และเพื่อที่จะขอพึ่งพระบารมีในการทำความประนีประนอม
ผู้นำนักศึกษาขอให้รัฐบาลทหารสัญญาว่าจะร่างรัฐธรรมนูญภายใน 1 ปี รัฐบาลก็ยินยอม
แต่อีกฉากหนึ่ง ในเช้าตรู่ของวันที่ 14 ตุลาคม 2516 รัฐบาลย่ามใจ สั่งกองทัพให้เคลื่อนกำลังรบเข้าสลายการชุมนุม ทหารยิงปืนเข้าใส่ฝูงชน ทำให้ผู้ชุมนุมเสียชีวิต 77 คน บาดเจ็บอีก 857 คน
“เหตุการณ์ที่รัฐบาลสลายการชุมนุมอย่างรุนแรงจนเลือดนองถนนราชดำเนินทำให้รัฐบาลทหารเสียความชอบธรรมอย่างสิ้นเชิง”
“ถนอม-ประภาส-ณรงค์” กลายเป็นทรราชโดยสมบูรณ์ ต้องลี้ภัยการเมือง
จาก พ.ศ.2516-2553 ห่างกัน 37 ปี
ทำไม? ทหารยังคงถูกใช้เป็น “เครื่องมือทางการเมือง” กระทั่งต้องตกเป็น “จำเลย” เหมือนเดิม !?!!
