หลายปีมานี้ “ทหาร” อาจมีบทบาทผิดเพี้ยนไปจนสุ่มเสี่ยงเกิดความเสื่อมทรามต่อภาพลักษณ์และศักดิ์ศรีเกียรติภูมิของ “ทหารอาชีพ”
ทหารก็เป็นลูกหลานของประชาชนเหมือนผู้คนอาชีพอื่นๆ เพียงแต่เมื่ออยู่ในหน้าที่ ทหารต้องมี “วินัย” อันเคร่งครัดกับคำสั่งผู้บังคับบัญชา
“การนำ” ของ “ผู้บังคับบัญชา” จึงเปรียบเหมือนเข็มทิศชีวิต
ผู้ใต้บังคับบัญชาจะไปทางไหน ขึ้นอยู่กับ “การนำ” ของนาย
กล่าวสำหรับกำลังพลรบนั้น “ภารกิจหน้าที่” ประจักษ์แจ้งว่า รบกับศัตรูผู้รุกราน หรือภัยคุกคามจาก “ภายนอก”
ทหารไม่มีหน้าที่บริหารประเทศ ไม่ได้มีหน้าที่บัญญัติกฎหมาย ไม่ได้มีหน้าที่ในกิจการยุติธรรม ไม่ได้มีหน้าที่เจรจาทางการค้าการลงทุน ไม่ได้มีหน้าที่บังคับใช้กฎหมายด้านรักษาความสงบเรียบร้อยภายใน
เชื่อเถอะว่า ทหารโดยส่วนใหญ่ “รู้” และ “เข้าใจ” ว่าที่เรียนมา ที่ฝึกซ้อมมานั้น ไม่ใช่เพื่อการปฏิวัติรัฐประหาร
ถ้าเลือกได้ ไม่มีใครประสงค์จะให้ชีวิตทหารต้องแปดเปื้อนสุ่มเสี่ยงกับการล้มล้างรัฐบาลและฉีกรัฐธรรมนูญ
การก่อรัฐประหารทุกครั้งในประวัติศาสตร์เป็น “บทเรียน” ของคนไม่โง่
“ผู้บังคับบัญชา” หรือผู้บังคับหน่วย ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป คนแล้วคนเล่า รุ่นแล้วรุ่นเล่า
ส่วนมากเป็น “ทหารอาชีพ”
มีเพียง “ส่วนหนึ่ง” ที่เป็น “ทหารการเมือง”
บางครั้ง “ผู้ใต้บังคับบัญชา” หรือกำลังพลและอาวุธยุทโธปกรณ์ของกองทัพถูก “ทหารการเมือง” ใช้เป็น “เครื่องมือ” ซึ่งเมื่อบรรลุภารกิจแล้วกำลังพลทุกคนอยากกลับสู่กรมกอง
“นาย” ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
แต่ก็มีน้อยคนที่ฝักใฝ่หรือเพลิดเพลินกับกิจการที่ “ไม่ใช่หน้าที่”
นายทหารโดยส่วนใหญ่เข้าใจดีว่า การอยู่นอกกรมกองและทำในสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่นั้น ยิ่งนานวันจะยิ่งเสื่อม ยิ่งมากไปด้วยคำถาม และความสงสัย
ทำไม? ทหารต้องไปสะกดรอย ไปเฝ้าคอยติดตามสอดส่อง ไปร่วมนั่งฟัง นั่งจดจำทำรายงาน
กิจการในหน้าที่ “มี” ไม่คิดไม่ทำ แต่กลับไปทำในงานที่ไม่ได้ร่ำได้เรียนมา ไม่มีความรู้ ไม่มีประสบการณ์
“ทหาร” อาจเคยเดินทางผิดนั่นก็เพราะ “การนำ” แต่คนเราใช่ว่าจะเดินทางผิดเช้ายันค่ำ หรือผิดตั้งแต่เกิดจนตาย
ทหารมีสมอง มีสติปัญญาที่จะคิดวินิจฉัยไตร่ตรอง มีอารมณ์ความรู้สึก รู้ผิดชอบชั่วดี
คนที่เข้าสู่เวทีการเมืองอย่างแท้จริง ไม่ใช่ “ทหาร”!?!!
