ถึงแม้จะมีจำนวนถึง 105 ประเทศ สมาชิกสหประชาชาติที่อภิปรายในที่ประชุมสถานการณ์สิทธิมนุษยชน ณ นครเจนีวา สวิตเซอร์แลนด์
ให้ยกเลิกโทษประหารชีวิตในไทย
แต่ถ้าพิจารณาสำหรับบ้านเรานั้น แม้ตามเมืองใหญ่จะเต็มไปด้วยตึกสูงอาคารบ้านช่อง คฤหาสน์หรู รถยนต์หนาแน่นเต็มถนน
ก็ควรจะยอมรับเสียเถอะครับว่าเรา (ไทย) ยังล้าหลังอยู่มาก ทั้งคน ความประพฤติ ความเป็นอยู่ และความเป็นจริง โทษประหารชีวิตไม่ใช่ความบ้าคลั่ง ป่าเถื่อน!
ยังควรจะมีโทษประหารชีวิต และควรจะประหารชีวิตจริงๆ ต่อไปตามคำพิพากษาถึงที่สุด
ความเสื่อมทรามของสิทธิมนุษยชน
ไม่ได้อยู่ที่การ “มี” หรือ “ไม่มี” โทษประหารชีวิต
เมื่อเหลียวหน้าแลหลังในสังคมไทยที่นิยมทำอะไรตามใจคือไทยแท้แล้วจะเห็นว่า
ผู้คนไม่น้อยทั้งสูงต่ำ ดำขาว ชั้นล่าง ชั้นสูง ทั้งข้าราชการ
ทั้งประชาชนทั่วไป นึกจะให้ร้าย เบียดเบียนทำลายใคร หรือนึกจะปล้นฉ้อคดโกงก็ทำกันได้ง่ายๆ
แน่นอน กฎหมายย่อมบัญญัติลักษณะความผิด และกำหนดโทษเอาไว้ตามความหนักเบาแห่งพฤติกรรม
จะว่าไป “สิทธิมนุษยชน” จะไม่มีวันเสื่อมทราม ถ้าหาก “กระบวนการยุติธรรม” มีประสิทธิภาพ
และการประพฤติปฏิบัติของผู้คนในสังคมอยู่ในธรรม!
โทษประหารชีวิตจึงไม่ใช่ปัญหา
ประเด็นที่เป็นปัญหาคือ คนไทยกับกระบวนการยุติธรรม
คนจะไม่เคารพไม่ยำเกรงกฎหมายต่อไป ถ้าไม่เชื่อว่ากระบวนการยุติธรรมสะอาด
สภาพเช่นนี้ กเฬวราก จึงยังคงมากมี
พฤติกรรมบางระดับควรค่าแก่โทษเบา บ้างก็ปานกลาง และบ้างก็ควรจะหนัก ไปจนถึงขั้น “ประหารชีวิต”
ซึ่งไม่ได้หมายถึง การล้างแค้น
แต่เป็นการ “กำจัด” และ “หยุดยั้ง”
กระนั้น ถ้าผู้คนยังเชื่อว่า กระบวนการยุติธรรมไม่แข็งแรงพอ วิ่งเต้นได้ หลักฐานทำลายได้
พยานถูกฆ่าทิ้ง ถูกอุ้มหายเอาไปเผาได้ “ความเสื่อมทราม”
ก็จะยังคงอยู่ต่อไป
ความไม่มีประสิทธิภาพของกระบวนการยุติธรรม คือ ตัวการที่ทำให้เกิดความเสื่อมทรามอันเกิดจากคนไม่เท่ากัน
โทษประหารชีวิต ไม่ใช่ปัญหาก่อให้เกิดความเสื่อมทราม!?!!
