เหยี่ยวถลาลม : ตรรกะผู้นำ

เมื่อ “ธรรมนัส พรหมเผ่า” ผู้เปรียบตัวเองเสมือน “เส้นเลือดใหญ่” ของรัฐบาลกำลังถูกเชื้อไวรัสจู่โจม นานไปอาจฝังตัวและลุกลามจนถึงขั้น “ติดเชื้อในกระแสเลือด”

ถามว่า จะต้องบำบัดรักษาอย่างไร

สมชัย ศรีสุทธิยากร อดีต กกต.ผู้มีฝีปากกล้าโพสต์ในเฟซบุ๊กให้ 3 ฝ่ายช่วยนึกตรึกตรอง

หนึ่ง คือหัวหน้ารัฐบาล น่าจะแสดงภาวะผู้นำด้วยการสนใจสืบเสาะ ทำความกระจ่าง และตัดสินใจว่าจะเอายังไง

หนึ่ง คือประชาชน ผู้รับข้อมูลข่าวสาร ลองวางใจเป็นกลาง แล้วนึกถึง “มาตรฐานทางจริยธรรม” ดูว่า น่าจะให้โอกาสสร้างผลงานใหม่เพื่อลบล้างประวัติในอดีตหรือไม่ และ

หนึ่ง คือ ผู้ตกเป็นข่าว ควรจะต้องแถลงข้อเท็จจริง บอกไปตามตรงหรือไม่ว่า เคยติดคุกกี่เดือนกี่ปี ด้วยเรื่องอะไร ไม่ใช่ปกปิดซ่อนเร้น ควรขอโทษประชาชน แล้วลาออกหรือไม่

“ธรรมนัส” ตอบทันที ไม่ลาออก เปิดหน้ามาชกกันดีกว่า !

ส่วน “ประยุทธ์ จันทร์โอชา” ออกอาการหงุดหงิดใส่ผู้สื่อข่าวช่างซักถามพร้อมกับสวนคำถามว่า ไอ้คนที่ออกมาพูดนั้นขอให้ย้อนกลับไปดูว่ารัฐบาลที่ผ่านมา

“รัฐบาลอื่นไม่มีหรือ ก็มีตำหนิกันทุกคนนั่นแหละ”

ถ้าจะให้ตีความด้วย “ตรรกะแบบตู่ๆ” ก็คือ ภายหลังจากที่อวดอ้างว่า “ปฏิรูปก่อนเลือกตั้ง” รัฐบาลใหม่ก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรใหม่ๆ ไม่ต้องเป็นผู้นำทางความคิด นำทางจริยธรรม นำวัฒนธรรมอันดีหรือนำไปในทางใหม่ ที่เจริญกว่า ก้าวหน้ากว่า

จงพอใจที่จะเป็นเหมือนเช่นที่ผ่านๆ มา !

แต่ว่าเรื่องนี้ “ร้ายแรง” กว่าในอดีตที่มีการย้าย “เลขาฯสมช.” หรือไม่

นพ.ชลน่าน ศรีแก้ว ส.ส.เพื่อไทยว่า “ประยุทธ์” หัวหน้ารัฐบาล เป็นผู้ใช้อำนาจแต่งตั้ง “ธรรมนัส” เป็นรัฐมนตรี จะผิดไปด้วยหรือไม่ เมื่อปรากฏว่า

รัฐธรรมนูญ มาตรา 160 (6) ห้ามเป็นรัฐมนตรี

รัฐธรรมนูญ มาตรา 170 (4) ความเป็นรัฐมนตรีสิ้นสุดลงเฉพาะตัว

ทั้งๆ ที่เป็น “รัฐธรรมนูญ” ที่บางคนว่า บรรจงดีไซน์มาเพื่อพวกเรา แล้วถ้า “พวกเรา” ทำผิดเสียเองจะมีใครลุกขึ้นมาพิทักษ์รัฐธรรมนูญหรือไม่

อย่ามัวแต่ชี้นิ้วออกไปนอกตัวเหมือนการปัดสวะให้พ้นตัว ถึงคราวที่ “ประยุทธ์ จันทร์โอชา” จะต้องแสดงถึงภาวะผู้นำ ด้วยการขอหลักฐานจาก “ศาลแห่งนครซิดนีย์” ประเทศออสเตรเลีย มาเป็นข้อมูล แล้วตอบข้อสงสัยของสังคม

ทำความจริงให้กระจ่าง อย่างตรงไปตรงมา

เรื่อง “ธรรมนัส” สะท้อนถึง “ธรรมนายกฯ” !?!!!

บทความก่อนหน้านี้5 หนุ่ม ‘AB6IX’ เสิร์ฟความฟิน จัดหนักความสนุกงานแฟนมีตติ้งให้ ABNEW ชาวไทยแบบเต็มอรรถรส
บทความถัดไปคิดถึง SOAS (1) : โดย ลลิตา หาญวงษ์