เล่าเรื่อง เนื่องจากวันรู้จักฉลาม อ.ธรณ์ ชี้ ไม่กลัวภรรยา จะกลัวฉลาม ไปทำไม
วันที่ 14 กรกฎาคม ผศ.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ รองคณบดีคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เขียนเฟชบุ๊ก เล่าเรื่องเมื่อครั้งไปดูฉลามในทะเล Burma Bank ดังนี้
….เสร็จจาก 3 ซูมในตอนเช้า/บ่าย ค่ำนี้ยังมีอีกงาน เลยเล่าเรื่องเก่าๆ ให้เพื่อนธรณ์ฟังดีกว่า
เป็นเรื่องเมื่อเกือบ 25 ปีก่อน ในยุคที่ทะเลยังเต็มไปด้วยฉลาม
ในทะเลไทยยังพอมีบ้าง แต่เยอะจริงอยู่ในพม่า สมัยรุ่นบุกเบิกการดำน้ำที่นั่น
จุดเยอะจริงคือ Burma Bank กองหินกลางทะเลไม่โผล่พ้นน้ำ
เป็นจุดดำน้ำห่างฝั่งสุด จากระนองตรงออกไปในทะเล 100 กม. หากไปจากเกาะสุรินทร์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ 64 กม.
เป็นกลางอันดามันของแท้ รอบด้านเวิ้งว้าง ไม่มีแม้ประภาคารเหมือนโลซิน เพราะไม่มีอะไรโผล่ขึ้นมา
ข้างล่างลึก 15-30 เมตร เป็นดงปะการังก้อนเรียงราย
เบอร์มาแบงค์แบ่งเป็น 2 สัน แต่ละสันยาวนับกิโลเมตร ยังมีหน้าผาที่ดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึกที่มองไม่เห็นพื้น
ใต้น้ำไม่ได้สวยเหมือนสิมิลัน แต่ความใสเชื่อถือได้ เพราะห่างฝั่งเหลือหลาย
เหตุผลสำคัญที่ผู้คนดั้นด้นมาคือปลา มีอยู่มหาศาล รวมถึงปลาหมอทะเลขนาดยักษ์ หรือแม้กระทั่งเก๋าดอกหมาก Potato Cod
และที่สำคัญสุดคือ ที่นี่มีฉลาม
ตอนผมมองลงไปจากเรือ ผมหัวเราะหึๆ มันจะแค่ไหนกันจ๊ะ
อย่าลืมว่าผมเรียนที่ออสเตรเลีย อยู่ที่นั่นเกือบ 4 ปี และไม่ใช่เป็นการอยู่ในเมือง
มหาลัยที่ผมเรียนชื่อ JCU อยู่เมือง Townsville ใจกลาง GBR แนวปะการังใหญ่สุดในโลก
งานผมก็อยู่ในแนวปะการังแถวนั้น แถมยังเป็นสมาชิกร้านดำน้ำ หากมีทัวร์แล้วเหลือที่ว่าง เขาจะโทรมาเรียกเสมอ
last minute มันก็ต้อง Cheap Cheap ผมจึงไปบ่อยเลยครับ เพราะทำ ป.เอกมีอิสระ ชิ่งได้ทุกเมื่อ
ใน GBR เป็นทะเลแห่งฉลาม แทบไม่มีครั้งไหนที่ดำน้ำแล้วไม่เจอ และเจอทีไม่ใช่แค่ 1-2 ตัว แต่เจอแบบเรียงราย บางหนถึงสิบ
ผมยังเคยนั่งเรือนอนเรือเพื่อไปสุดขอบฟ้า ผ่าน GBR ออกไปทะเลนอก เรียกว่า Coral Sea
ตรงนั้นมีแนวปะการังกลางทะเล น้ำใสแจ๋ว และเป็นทะเลที่ผมเห็นฉลามเยอะสุด นับจนขี้เกียจจะนับ
เมื่อมาถึง Burma Bank ผมจึงคิดว่าเป็นแค่เรื่องสิวๆ
ตูม ! โดดน้ำลงไป มองซ้ายมองขวาตามที่ทำมาตลอด โอ้…ฉลาม
แถวนี้เป็นฉลามครีบเงิน ฉลามที่ผมคิดว่าเท่ที่สุดในโลก ไม่เว้นแม้แต่ฉลามขาว (เคยไปดำดูครับเลยเทียบได้)
ฉลามขาวดูอ้วน ท่าทางตะกละนิดๆ หน้าตาคล้ายชิโระ (หมาผม) 🐶
แต่พูดถึงความเท่ ความสง่างาม ครีบเงินชนะเห็นๆ
มองลงไป เห็นครีบเงินว่ายอยู่หลายตัวเลย ลงไปดูใกล้ๆ ดีกว่า
ยุคนั้นผมยังชอบถ่ายภาพใต้น้ำ จึงกะจะไปถ่ายฉลามแก้เซ็ง เพราะสมัยอยู่ออสเตรเลียยังใช้กล้องทั่วไป ไม่เหมือนตอนกลับไทยอัปเกรดกล้องไปอีกขั้น
แต่จะขั้นไหน สมัยนั้นเราใช้กล้องฟิล์ม ยังไม่ถึงยุคเฮ้าส์ซิ่งด้วยซ้ำ
ผมลงไปถึงพื้น จากนั้นฉลามก็เริ่มเข้ามา
Burma Bank ยุคนั้นมีเรือไปน้อยมาก มีบางลำมีกิจกรรมเลี้ยงฉลาม
คุณชาร์คกี้เลยเคยตัว เห็นนักดำน้ำแล้วชอบเข้ามาเคลียคลอ
ป๊ะป๋า ขอหนูหม่ำขนมหน่อย
ผมมองซ้ายมองขวา ขนมไหนเฟ้ย ไม่มี ทั้งตัวมีแต่กล้องกับมือและเท้า
แม้จะประกาศว่าเรารักฉลาม แต่ไม่รักถึงขนาดเอามือยัดปากแล้วตะโกนว่างับเลยลูก
ผมจึงถอยห่างน้องหลามรายแรก ก่อนรู้สึกว่ามีอะไรว่ายข้ามหัวไป เป็นเงาดำวูบๆ เสียวหลังวาบๆ เหมือนโดนผีกระโดดเกาะ
ครีบเงินอีกตัวว่ายข้ามมา ตัวใหญ่กว่าเจ้าตัวที่เข้ามาอ้อน
เวลาเราดำน้ำอยู่กลางดงฉลาม หลักการสำคัญคืออยู่ติดพื้นเข้าไว้ หรือจะไปหลบหลังก้อนปะการังก็ได้นะ
ฉลามงับเหยื่ออยู่ติดพื้นได้เสมอ
อ้าว…แล้วจะไปหลบตามพื้นทำไม ?
คำตอบคือดีต่อใจฮะ 😆
หากถามว่าผมกลัวไหม ? คำตอบแท้จริงคือไม่กลัว
ขนาดหนูดาวผู้เป็นภรรยา ผมยังไม่กลัวเลย แล้วเหตุใดผมต้องกลัวฉลาม
โลกนี้จะกลัวอย่างเดียวคือเจ้าตัวนี้
-> 👻
ฉลามครีบเงินเริ่มว่ายเข้ามาเรียงลำดับไหล่ หมายความว่าตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย
ใหญ่สิดี เล็กๆ ถ่ายภาพแล้วนึกว่าลูกอ๊อด Size dose matter
ผมชื่นมื่นกับการถ่ายภาพฉลาม สลับกับการสังเกตพฤติกรรม
เหตุผลหนึ่งคือเป็นนักวิทยาศาสตร์ทางทะเล
อีกเหตุผลคือเพื่อความปลอดภัยหากฉลามเปลี่ยนใจอยากมาเจี๊ยะ
อ้าว…ไม่กลัว ? แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกันครับ แม้ผมไม่กลัวเมีย แต่หนูดาวขอตังค์ก็ให้นะ
การสังเกตช่วยทำให้รู้ว่า ฉลามโชว์ท่าทางผิดปรกติไหม
ปรกติจะว่ายไปมา ตรงๆ ทื่อๆ แม้เข้าใกล้แต่พอใกล้เกินไป ฉลามจะหันออกซ้ายขวา
ผิดปรกติคือว่ายสะบัดไปมา ท่าทางยึกยักเหมือนนักเลงล้วงกระเป๋าทำท่ายียวนกวนบาทา
อธิบายด้วยตัวอักษร บอกยาก แต่ถ้าเห็นจะเข้าใจ
หมดเวลา อากาศใกล้เหี้ยน ถึงเวลาต้องขึ้นจากน้ำ
ระหว่างลอยตัวขึ้น ผมยังมองลงข้างล่าง เห็นฉลามเข้ามาเยอะขึ้น
มีตัวหนึ่ง ใหญ่มาก เทียบกับตัวอื่นแล้วกลายเป็นลูกแหง่ไปเลย
ครีบเงินยาวเต็มที่ 3 เมตร ที่ผมเจออยู่ระดับ 2 เมตรบวก แต่เจ้าตัวนี้น่าจะถึงแมกซ์
โผล่ขึ้นผิวน้ำ ผมเตะเท้าเบาๆ มาที่เรือ ก่อนขึ้นยังมองลงล่างอีกครั้ง
กองปะการังเป็นพืดยาว ฉลามว่ายสลับกันไปมา บ่งบอกถึงทะเลสมบูรณ์สุดขีด โอเอซิสแห่งอันดามัน
เป็นภาพแห่งความทรงจำ เพราะหลังจากนั้นไม่นาน ทะเลพม่าโดนถล่มด้วยเรือล่าฉลาม
จาก 20+ ตัวในทุกไดฟ์สมัยก่อน เหลือแค่ 2-3 ตัว
ผมไม่รอให้ถึงศูนย์ เพราะผมไม่กลับไปอีกแล้ว
ทะเลไร้ฉลาม ที่นั่นไร้เสน่ห์
ดูปลาการ์ตูนสวยดี ดูปลาผีเสื้อก็ยังไหว
แต่ความตื่นเต้นใดๆ หมดไป
ทั้งทะเลมีปลาหนึ่งเดียวเท่านั้น ที่แค่เห็นก็ร้องเรียกให้คนอื่นมาดู ไม่ว่าจะอยู่บนฝั่งหรือในน้ำ
มีปลาเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เรารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ ความลึกลับ ความเร้าใจของโลกสีคราม
มีเพียงหนึ่งเดียวที่จดจำได้ ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
แม้วันนี้ ฉลามในภาพอาจไปอยู่ในจานซุปของใคร
แต่ผมจะจำเธอไว้…ไม่ลืม
🙏🏼 ที่ครั้งหนึ่งเราเจอกัน
ขอบคุณภาพจากเฟชบุ๊ก Thon Thamrongnawasawat
