วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 เมื่อเวลา 10.00 น. ณ คณะทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง เจ้าหน้าที่จะมีการผ่าพิสูจน์ซากพะยูน เพศผู้ น้ำหนักเกือบ 300 กิโลกรัม ซึ่งเป็นตัวที่ 6 ในรอบปี เพื่อหาสาเหตุการตายหลังจากที่ชาวบ้านได้ไปพบติดอวนชาวบ้าน และถูกตัดเขี้ยวหายไปจากซากของพะยูน
นายชัยวัฒน์ เส้งนุ้ย ส.อบจ.ตรัง กรรมาธิการสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ สภา อบจ.ตรัง กล่าวว่า ตนเองได้ติดตามการตายของพะยูนมาโดยตลอดโดยมีภาคท้องถิ่นที่เข้ามาในการช่วยขับเคลื่อน โดยประเด็นการตายของพะยูนนั้นมองว่า เกี่ยวโยงกับการทำมาหากินของประชาชน ซึ่งชาวบ้านก็มีการดูแลอยู่อย่างใกล้ชิด เนื่องจากเรื่องสภาวะเรื่องปากท้อง ไม่ได้ต้องการฆ่าพะยูน แต่เป็นเพราะการทำมาหากินที่มีการจัดการของภาครัฐไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่ผู้นำทางภาครัฐ ผู้นำชุมชนก็ดี มีแต่นโยบาย ความคิดให้กับชาวบ้านแต่ไม่เอาจริงเอาจังเป็นระบบที่จัดเจนจึงทำให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นบ่อยมาก
“หากไม่มีมาตรการในการป้องกันจะมีการสูญเสียที่มากขึ้น การต่อสู้เพื่ออนุรักษ์ของชาวเกาะลิบง หรือคนตรังในเขตอำเภอสิเกาที่เขารักพะยูนมาก ๆ เขาทำได้แค่เพียงตัวของเขาเท่านั้น ในบางส่วนที่ไม่มีพลังในการขับเคลื่อนเหล่านี้เขาเสียใจมากกับการตายของพะยูนแต่ละครั้ง หากภาครัฐ ภาคเอกชน มีทุนในด้านความคิด มีทุนทางด้านการเงิน เชื่อได้ว่าจะมีการอนุรักษ์ที่เพิ่มขึ้นจะไม่มีการตายของพะยูน” นายชัยวัฒน์ กล่าว
ด้านนายสุเทพ ขันชัย หัวหน้าทีมผู้พิทักษ์ดุหยง ต.เกาะลิบง อ.กันตัง จ.ตรัง เล่าว่าก่อนหน้านี้มีชาวบ้านไปพบจึงได้มาแจ้งที่ทีมผู้พิทักษ์ดุหยงซึ่งชาวบ้านได้ลากไปไว้บริเวณหมู่ที่ 7 ต.เกาะลิบง ซึ่งสภาพที่พบเขี้ยวและลำตัวมีสภาพสมบูรณ์ดี แต่ตอนนี้เขี้ยวมีลักษณะได้ถูกคว้านเอาไป ซึ่งตนเองได้นำไปส่งที่ สภ.กันตัง ก่อนที่หน่วยเจ้าหน้าที่ห้ามล่าสัตว์ป่า เกาะลิบง มารับเป็นขั้นตอนต่อไปเพื่อไปส่งที่มหาวิทยาลัยราชมงคลฯ ซึ่งตนเองได้บันทึกภาพเก็บข้อมูลพร้อมกับหน่วยงานเขตห้ามล่าฯ ซึ่งลักษณะสมบูรณ์ดี
ทั้งนี้ รายงานระบุ เขี้ยวพะยูนมีมูลค่าคู่ละไม่ต่ำกว่า 50,000-60,000 บาท ซึ่งน่าจะเอาไปทำเครื่องประดับหรือความเชื่อทางไสยศาสตร์ ซึ่งทั้งนี้ตนเองและทีมงานผู้พิทักษ์ดุหยงจะลงพื้นที่และร่วมกับภาครัฐซึ่งจะต้องเข้มงวดกว่านี้ในเมื่อเกิดกรณีแบบนี้ ซึ่งพะยูนในช่วงนี้ตายไม่บ่อยนัก ในรอบปีนี้ตายมา 6 ตัว ที่สามารถเก็บซากได้ โดยเฉพาะเกาะลิบง เป็นพื้นที่อาศัยของพะยูนมากที่สุด เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าว มีหญ้าทะเลที่สมบูรณ์ จึงทำให้มักจะมีพะยูนไปติดเครื่องมือประมงของชาวบ้านอยู่บ่อยครั้ง คือ บริเวณเกาะลิบง
