ไม่ว่าจะมองผ่านลักษณะของ “ปัญหา” ไม่ว่าจะมองผ่านกระบวนการของ “การเคลื่อนไหว” กรณีของวัดพระธรรมกายกับกรณีของพลเมืองต่อต้านซิงเกิล เกตเวย์
มี “ความแตกต่าง” กัน
กรณีของวัดพระธรรมกายก็เห็นได้จากมีคำว่า “วัด” มีคำว่า “พระ” เข้ามาเกี่ยวข้อง เด่นชัดยิ่งว่าเป็นเรื่องในทาง “ศาสนา”
แม้จะเริ่มต้นจาก “คดีความ” แต่ก็แยกไม่ออกจากเรื่อง “ความเชื่อ”
กรณีของพลเมืองต่อต้าน ซิงเกิล เกตเวย์ ก็เห็นได้จากคำว่า “พลเมือง” และเห็นได้จากคำว่า “ซิงเกิล เกตเวย์” ว่าเป็นเรื่องในทาง “โลก”
แม้จะมี “กฎหมาย” มาเป็นองค์ประกอบ แต่ก็แยกไม่ออกจาก “เทคโนโลยี”
ยิ่งทำความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการของ “การเคลื่อนไหว” ยิ่งมากด้วยความแตกต่างเพราะว่าเรื่องของวัดพระธรรมกายตกอยู่ในสภาพ “ตั้งรับ”
เป็นการรุกของ “ดีเอสไอ” เป็นการรุก
ของ “ตำรวจ”
ขณะที่กรณีของพลเมืองต่อต้าน ซิงเกิล เกตเวย์ แม้ “กฎหมาย” จะบ่งบอกถึงการรุก แต่ผลก็คือทำให้พลเมืองต่อต้าน ซิงเกิล เกตเวย์ ต้องตอบโต้ด้วยการรุกเข้าไปยัง “กระทรวงดีอี”
กระนั้น ภายใน “ความต่าง” ก็มี “ผลลัพธ์” อย่างเดียวกัน
กรณีของวัดพระธรรมกายคล้ายกับว่าคู่ความขัดแย้งคือ ระหว่าง “ดีเอสไอ” และ “ตำรวจ” กับ “วัดพระธรรมกาย”
ขณะที่กรณี “กฎหมายคอมพิวเตอร์” สลับซับซ้อนมากกว่า
คู่ความขัดแย้งคือ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม กับบรรดา “พลเมืองเน็ต” ทั้งหลาย แต่หากพิจารณาจาก “เป้าหมาย” ที่บรรดา “เด็กปาก้อนหิน” ก็คือ หน่วยราชการ
ไม่ว่าจะเป็น “ทำเนียบรัฐบาล” ไม่ว่าจะเป็น “กลาโหม”
ขณะเดียวกัน หากพิจารณากรณีของวัดพระธรรมกายอย่างสัมพันธ์กับสถานการณ์เมื่อเดือนมิถุนายนก็จะเห็นได้อย่างเด่นชัดยิ่งขึ้นจากสถานการณ์ในเดือนธันวาคมว่า ถึงที่สุดแล้วเป้าหมายของการดำเนินไปคือ รัฐบาล คสช.
เพราะผลการดำเนินการของ “ดีเอสไอ” เมื่อประสานเข้ากับ “ตำรวจ” ย่อมโยงไปถึงรัฐบาลและ คสช.อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น
ถนนทุกสายจึงพุ่งไปยัง 1 คสช. และ 1 รัฐบาล
ความปั่นป่วนจากปฏิบัติการ “เด็กปาก้อนหิน” รวมศูนย์ไปยังรัฐบาล ไปยัง คสช. ความไม่ประสบผลสำเร็จในการจับกุม
พระเทพญาณมหามุนี ในที่สุดก็เสนอคำถามไปยังรัฐบาล ไปยัง คสช.
สะท้อน “ประสิทธิภาพ” สะท้อนกระบวนการ “บริหารจัดการ”
ไม่ว่าจะเป็นกรณีของ “เด็กปาก้อนหิน”
ไม่ว่าจะเป็นกรณีของ “วัดพระธรรม
กาย” มองผ่านกระบวนการ “ปฏิบัตินิยม”
กรณีวัดพระธรรมกายอยู่ที่การได้ตัว พระเทพญาณมหามุนี
กรณี “เด็กปาก้อนหิน” อยู่ที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมสามารถระงับยับยั้งได้หรือไม่
หากระงับยับยั้งได้ สามารถจับตัวการ “ปาก้อนหิน” ได้หรือไม่
ต่อให้ “ดีเอสไอ” และ “ตำรวจ” ขยายปริมาณของรูปคดีออกไปได้มากกว่า 150 คดี แต่หากพระเทพญาณมหามุนียัง “ลอยนวล” อยู่ ก็แทบไม่มีประโยชน์
เช่นเดียวกับกรณี “เด็กปาก้อนหิน”
คำถามอยู่ที่ การถล่มเว็บไซต์ของหน่วยราชการยังเกิดขึ้นอยู่หรือไม่ คำถามอยู่ที่เว็บไซต์พลเมืองต่อต้าน ซิงเกิล เกตเวย์
ยังคงมีแถลงการณ์และรายงานผลอยู่หรือไม่
ตรงนี้จะฟ้องถึง “ประสิทธิภาพ” ในการปฏิบัติตาม “กฎหมาย”
หากหน่วยราชการที่รับผิดชอบไม่สามารถบังคับใช้ “กฎหมาย” ได้อย่างเคร่งครัด เที่ยงธรรม ปัญหาก็จะลามไปถึงประสิทธิภาพ
ในที่สุดก็คือ วิธี “บริหารจัดการ”
ในที่สุด กรณีของ “วัดพระธรรมกาย” เมื่อยังไม่ยุติ แล้วเกิดกรณี “เด็กปาก้อนหิน” ซ้ำเติมเข้ามาอีก
กลายเป็นปัญหาบานปลายในความ
ขัดแย้งทาง “ศาสนา” กลายเป็นปัญหาบานปลายในความขัดแย้งเรื่องการบังคับใช้ “กฎหมาย”
เกิดคำถามในเรื่อง “กฎหมาย” และ “ความศักดิ์สิทธิ์”
