‘ศศิน’ เชิดชู ‘รตยา จันทรเทียร’ อดีตประธานมูลนิธิสืบฯ ทรงภูมิความดี งานอนุรักษ์ป่าตะวันตก

11.12.23 | 13:18 น.

‘ศศิน’ เชิดชู ‘รตยา จันทรเทียร’ อดีตประธานมูลนิธิสืบฯ ทรงภูมิความดี งานอนุรักษ์ป่าตะวันตก

วันที่ 11 ธันวาคม นายศศิน เฉลิมลาภ ที่ปรีกษา มูลนิธิสืบนาคะเสถียร โพสต์เฟซบุ๊ก เนื่องในโอกาส ที่ นางรตยา จันทรเฑียร อดีต ประธานมูลนิธิสืบนาคะเสถียร มีอายุครบ 92 ปี โดย อ.รัตยา ได้รับสมญานาม ว่า นางสิงห์เฝ้าป่า แม้จะมีอายุมากแล้ว ก็ยังทำงานเรื่องการอนุรักษ์อย่างแข็งขัน โดย นายศศิน ระบุว่า

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดอาจารย์รตยา จันทรเทียร
ปีนี้อาจารย์อายุ 92 ปีเต็ม

อดีตเด็กหญิงชาวสวนเมืองจันทบูรณ์ที่เคยเดินเท้าผ่านป่ากัมพูชา ติดตามคุณพ่อที่เป็นนายอำเภอไปปฎิบัติหน้าที่ถึงเมืองพระตะบอง
อดีตสาวสถาปัตย์ จุฬา (เรียนจุฬารุ่นราวคราวเดียวกับจิตร ภูมิศักดิ์)
อดีตอาจารย์สถาปัตยกรรม วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ
อดีตผู้ว่าการเคหะแห่งชาติ
อดีตประธานมูลนิธิสืบนาคะเสถียรที่สื่อมวลชนเคยตั้งสมญานามให้เธอว่า #นางสิงห์เฝ้าป่า

สำหรับผม ที่ทำงานกับอาจารย์เสมือนเป็นครู เป็นเพื่อนร่วมงานระดับร่วมเป็นร่วมตายกันได้ เป็นรุ่นพี่จุฬาและพี่ในฐานะคนทำงานก่อนในมูลนิธิสืบนาคะเสถียร เป็นเสมือนมารดาในความรู้สึกผูกพัน และได้รับความเมตตา และเป็นปูชนียบุคคลที่เราเคารพรักมากมาย

Advertisement

ผมสรุปความเป็น #รตยา ที่กระจ่างชัด 4 ข้อ

1. ความเป็นรากฐานที่หนักแน่นมั่นคง ดังโครงสร้างฐานปูนที่รองรับรูปปั้นสืบนาคะเสถียรที่ห้วยขาแข้ง ซึ่งอาจารย์รตยาเป็นผู้ออกแบบฐานปูนเรียบง่าย แม้เมื่อสร้างเสร็จจะมีกิจกรรมนำก้อนหินจากหน่วยต่างๆทุกหน่วยในห้วยขาแข้งมาวางกองทับ ก็ยังแข็งแรงมั่นคงแม้ไม่มีใครเคยได้เห็นพลังนั้น

2. พลังสื่อสารอุดมการณ์การอนุรักษ์ที่กว้างใหญ่ไพศาล ไร้รูปแต่ทรงประสิทธิภาพกว้างไกล เหมือนสถานีส่งสัญญาณคลื่นวิทยุที่ยอดเขาหน่วยยู่ยี่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อสร้างเสร็จจะสามารถส่งการสื่อสารจากห้วยขาแข้งออกไปได้เกือบทั่วประเทศ เชื่อมพลังการสื่อสารไปยังผู้พิทักษ์ป่าไทยกว้างไกลนี่เป็นงานชิ้นแรกๆที่อาจารย์ทำให้คุณสืบ

3. ความนอบน้อมถ่อมตน คือวัตรปฎิบัติที่เราคุ้นตา และคือ คำสั่งสอนให้พวกเราทำงานบนรากฐานนี้มาตลอด

4. ความทรงภูมิสง่างามความดี ดังเช่นดอกไม้ 6 กลีบที่อาจารย์วาดเส้นง่ายๆ อันมีความหมายแทนงานอนุรักษ์ป่าตะวันตกที่ต้องทำ 6 ด้านให้ครบถ้วนจะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งมิได้ อาจารย์ออกแบบและเขียนไว้ด้วยดินสอเป็นวงรี เมื่อปี 2552 ผมจำได้ดีว่าช่วงนั้นไม่มีใครมีความสามารถนำไปเขียนถ่ายทอดเป็นตัวพิมพ์ตามแบบให้เป็นวงแบบนี้ได้ ผมตระเวนหาร้านพิมพ์งานที่สามารถถ่ายทอดมาเป็นตัวหนังสือพิมพ์คอมพิวเตอร์ เก็บไว้เป็นเสมือนตำราให้ยึดถือปฎิบัติและเป็นเสมือนมรดกที่เราต้องเก็บรักษาไว้ให้เกิดการทำงานอนุรักษ์ป่าตะวันตกตามเจตนาของอาจารย์สืบต่อไป