ตอนนี้ดูเหมือนวงการสงฆ์และคณะสงฆ์จะเพลี่ยงพล้ำ
ในวงการพระสงฆ์กับคณะสงฆ์มีปัญหาอยู่จริง
แต่การมีปัญหาอยู่จริงไม่ใช่ความผิดปกติ เนื่องจาก “พระสงฆ์” ก็ยังเป็น “คน” มีการรวมกลุ่ม หมู่มาก และหลากหลาย ความขัดแย้งในหมู่สงฆ์จึงเกิดขึ้นได้ คลี่คลายได้ และจบได้ด้วย “พระธรรมวินัย”
การตั้งสมเด็จพระสังฆราชองค์ใหม่ เป็นเพียง “หนึ่ง” ในปมขัดแย้ง
การคิดแก้ปมความขัดแย้งนี้โดยจะให้พระสงฆ์ 2 ฝ่ายมา “ดีเบต” กันนั้นคงไปไม่รอด
การดีเบต มีประโยชน์ในระดับหนึ่ง แต่ผู้คนก็จะเห็นแค่เพียง “เบื้องหน้า” !
ความขัดแย้งครั้งนี้มี “เบื้องหลัง” ทุกฝ่ายมีภูมิหลัง มีความเป็นมา
แม้แต่รัฐบาลนี้ก็มี “ที่มา” และมีกรอบทัศนคติที่ครอบงำ
นั่นทำให้ “มองไม่เห็น”
และจะแก้ “ปม” ไม่ได้
ในมุมมองของฆราวาส ผมชอบคำของ “พระพรหมคุณาภรณ์” (ป.อ.ปยุตโต) ที่ว่า
“เวลามีพระไปทำอะไรไม่ดี โยมก็ว่า พระพุทธศาสนานี่อะไรกัน พระไม่ดี ไม่ได้ความ ไม่น่านับถือ พาลจะเลิกนับถือพระพุทธศาสนา หาได้คิดไม่ว่า พระพุทธศาสนาเป็นของบริษัทสี่ ถ้าพระสงฆ์เสีย โยมยังอยู่ อุบาสก อุบาสิกา ก็ต้องรักษาพุทธศาสนาไว้…ยามใดที่พระสงฆ์เพลี่ยงพล้ำ อุบาสก อุบาสิกา ต้องเป็นหลัก กลับมาฟื้นฟูหนุนให้พระดีมารักษาพระพุทธศาสนา”
ปมความขัดแย้งระหว่างพระสงฆ์สองฝ่ายเกี่ยวกับการตั้งสมเด็จพระสังฆราชองค์ใหม่ยังมี “มือที่มองไม่เห็น” ชักใยอยู่ข้างหลัง
รัฐหรืออำนาจรัฐกับศาสนาถูกนำมาผูกโยงเพื่อเกื้อหนุนส่งเสริมซึ่งและกันตลอดมาจนกระทั่งพระเพี้ยนผิดทิศหลงทางไป
จึงถึงเวลาที่โยมทั้งหลายจะต้องมีสติสัมปชัญญะ !
รับรู้ข้อมูลข่าวสารด้วยความมีสติ แล้วจะเกิดปัญญาเห็นแจ้ง
มีปัญญาเกิดขึ้นแล้วก็จะเกิดภาวะรู้สึกเมตตากรุณา
เมื่อมีเมตตากรุณาก็จะไม่คุ้มคลั่ง สามารถมองความเคลื่อนไหวของทุกฝ่ายด้วยความเข้าใจในอนิจจัง
พระพุทธศาสนายังคงเจริญสืบไป
มีแต่ “คน” เท่านั้นที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป !?!!
