คนไข้อาลัย พญ.พัชรวรรณ สืบมี แพทย์รพ.ร้อยเอ็ด เสียชีวิต ยกเป็นหมอที่เสียสละ-ทุ่มเทรักษา
เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ผู้สื่อข่าว ประชาสัมพันธ์ โรงพยาบาลร้อยเอ็ด โพสต์ภาพและข้อความระบุว่า
โรงพยาบาลร้อยเอ็ด ขอแสดงความเคารพและอาลัยอย่างสุดซึ้งต่อการจากไปของ
แพทย์หญิงพัชรวรรณ สืบมี อายุรศาสตร์โรคข้อและรูมาติสซั่ม
ขอไว้อาลัยและแสดงความเสียใจกับครอบครัวของท่าน คณะผู้บริหาร และบุคลากรโรงพยาบาลร้อยเอ็ด
กำหนดพระราชทานเพลิงศพ เป็นกรณีพิเศษ วันพฤหัสบดี 2 ก.ค. 2569 ณ เมรุวัดหนองยาง ต.เมืองแก อ.ท่าตูม จ.สุรินทร์ 32120
สำหรับสาเหตุการเสียชีวิตของ แพทย์หญิงพัชรวรรณ ทาง รพ.ไม่ได้แจ้งสาเหตุไว้ เพียงแต่แจ้งว่าท่านจากไปอย่างกะทันหัน เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2569
หลังจากโพสต์ไปไม่นาน มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นและอาลัยต่อการจจากไปของคุณหมอเป็นจำนวนมาก เช่น
ขอแสดงความเสียใจกับทางครอบครัวอาจารย์ด้วยครับ
เชื่อว่านิสิตทุกคนเสียใจกับการสูญเสียมากๆ คนที่เคยเรียนกับอาจารย์จะต้องเสียใจแน่ๆ ในชีวิตถ้าจะมีอาจารย์แพทย์ต้นแบบซักคนที่ดูแลคนไข้อย่างดี เปี่ยมไปด้วยความเสียสละ ความรับผิดชอบ ถือประโยชน์ของผู้ป่วยเป็นที่ตั้ง หนึ่งในนั้นต้องมีชื่ออาจารย์พัชรวรรณแน่นอนครับ อาจารย์ได้สอนบทเรียนหลายอย่างให้กับผม ถึงผมจะทำได้ไม่เท่าอาจารย์เลยก็ตาม แต่สิ่งที่อาจารย์ได้สอนยังอยู่ในความทรงจำผมตลอดไปครับ
ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการจากไปของอาจารย์หมอ และขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวของอาจารย์ในวาระแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่นี้ค่ะ
“ครั้งหนึ่งในชีวิตเคยมีโอกาสได้เป็นคนไข้คนสุดท้ายในวันนั้นของอาจารย์หมอ ภาพความทรงจำยังแจ่มชัด ตอนที่อาจารย์เอ่ยถามเราที่นอนอยู่บนเปลนอนในสภาพคนป่วยใกล้ตายพร้อมกับประวัติการรักษาปึกใหญ่ด้วยความห่วงใยว่า ‘อยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดีก็ดีอยู่แล้ว แล้วจะกลับมารักษาที่นี่ทำไม’ คำตอบของแม่ที่บอกว่า ‘ให้กลับมารักษาที่บ้านเกิด ให้มาตายที่ร้อยเอ็ด’ ทำให้อาจารย์หมอนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ความใส่ใจและความเมตตาที่อาจารย์มอบให้ในวันนั้น กลายเป็นความทรงจำที่ตราตรึงใจและไม่มีวันลืมเลือนรวมถึงโรคSLE ที่เป็นอยู่ก็สงบมาจนถึงทุกวันนี้
ขอกุศลผลบุญแห่งความดีงาม ความเสียสละ และความเมตตาที่อาจารย์หมอได้อุทิศตนรักษาผู้คนมาตลอดชีวิต จงเป็นประทีปนำทางดวงวิญญาณของอาจารย์หมอไปสู่สัมปรายภพ สู่สุคติในดินแดนอันสงบและงดงามด้วยเทอญ จะระลึกถึงพระคุณของอาจารย์หมอเสมอค่ะ”
เลื่อนมาเจอข่าวเช้านี้ตกใจและเสียใจต่อการจากไปของท่านอาจารย์หมอมากจนร้องไห้เลย
ดิฉันก็เป็นหนึ่งที่เป็นคนไข้sle ของคุณหมอท่านดูแลและใส่ใจคนไข้ของท่านมาก3ปีที่แล้วดิฉันย้ายมาจากคลินิกในกรุงเทพฯเพราะกลับมาอยู่บ้านก็สืบถามอยู่ว่าคุณหมอที่รพ.ไหนชื่ออะไรที่รักษาโรคด้านนี้อยู่ก็เลยได้รู้จากน้องที่รักษากับท่านอยู่แนะนำให้ก็รักษากับท่านอยู่3ปี
พอปี66 ดิฉันต้องกลับไปทำงานที่จ.ประจวบฯไปขอท่านย้ายประวัติท่านคงห่วงว่าการรักษาจะไม่ต่อเนื่องท่านบอกไม่ต้องย้ายหรอก 6 เดือน ก็มาหาหมอทีก็ได้ ถือว่ามาเยี่ยมบ้านด้ว ยแต่ด้วยระยะทางที่ไกลมาก เราไม่สะดวก ท่านก็เลยทำเรื่องส่งตัวให้มา วันนี้ดิฉันกลับมาอยู่บ้านอย่างถาวรอีกครั้ง
เมื่อวันก่อนไปทำเรื่องขอส่งตัวจากรพ.โพนทอง ไปรักษาตัวต่อกับคุณหมอที่ร้อยเอ็ดอีกครั้งมีกำหนดพบหมอ 10ก.ค.69 แต่เช้านี้ได้รับข่าวเศร้าต่อการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของคุณหมอดิฉันจึงขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของท่านด้วยค่ะขอให้ท่านไปสู่สุคติสู่ภพภูมิที่ดีด้วยกุศลผลบุญที่ท่านประกอบแต่คุณงามความดีอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตลอดมา
คุณหมอที่รักษาโรค SLE หนูตอนอายุ 18 ที่ รพ. ศรีนครินทร์ขอนแก่น จะย้ายการรักษาตามแกมาที่ รพ.ร้อยเอ็ด จนตอนนี้ 33 ปี โรคสงบมาหลาย ไม่อยากเชื่อเลย ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
