แม้กระบวนท่า “อยู่ยาว” จะเป็นความปรารถนาสูงสุดของผู้ครอง อำนาจ แต่ภายในกระบวนท่า “อยู่ยาว” ก็ใช่ว่าจะก่อผลดีตามที่ต้องการเสมอไป
ขอให้ดูตัวอย่างจากการดำรงอยู่ของ “สนช.”
สายตาที่ชาวบ้านเฝ้ามองจากที่แรกปรากฏตัวภายหลังการรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 กับที่ดำรงอยู่ในเดือนสิงหา คม 2561 แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมี 36 สนช.เสนอร่างกฎหมายเพื่อแก้ไข พรป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งโดยพุ่งเป้าไปยังตำ แหน่ง “ผู้ตรวจการเลือกตั้ง”
ภาพฟ้องก็คือ อาการอืดเฟ้อเรอเหม็นเปรี้ยวที่มาจากทุกทิศทาง
รูปธรรมอันเด่นชัดอย่างยิ่งก็คือผลสำรวจความเห็นประชาชนในช่วงสัปดาห์แรก ณ เวลา 15.00 น.ของวันที่ 10 สิงหาคมจากจำนวน 6,800 ที่เสนอมา
แม้จะมีร้อยละ 88 เห็นด้วย และร้อยละ 12 ไม่เห็นด้วย
แต่จากหลังเวลา 15.00 จนถึงเวลา 20.00 น.ของวันเดียวกัน
มีผู้เสนอความเห็นเข้ามา 65,730 กลับกลายเป็นว่าร้อยละ 90 ไม่เห็นด้วย มีที่เห็นด้วยเพียงร้อยละ 10
ยังไม่มีใครตอบได้ว่าระยะเวลาที่เหลือจนถึงวันที่ 18 สิงหาคมตามที่กำหนดผลจะออกมาอย่างไร
ที่ไม่เห็นด้วยก็คือ ไม่เห็นด้วยกับ “สนช.”
หากสนช.จะยังดึงดันที่จะลากการแก้ไข พรป.ว่าด้วยคณะ กรรมการการเลือกตั้งออกไปกระทั่งส่งผลกระทบต่อโรดแมปการเลือกตั้ง
คะแนนและความรู้สึกต่อการแก้ไขพรป.ว่าด้วยคณะกรรม การการเลือกตั้งก็จะไหลไปหา “สนช.”
ที่เคยชอบเมื่อ 4 ปีก่อนก็จะกลายเป็นเบือนหน้าหนี
สภาพของ สนช.หรือสภานิติบัญญัติแห่งชาติอันเป็นผลผลิตของรัฐประหารโดยคสช.นี้เองจะนำไปสู่ภาพเปรียบเทียบอย่างทรงความหมายยิ่งในทางการเมือง
ระหว่าง”รัฐสภา”ที่มาจากการเลือกของประชาชน
กับ”รัฐสภา”ที่มาจากการแต่งตั้งและมาด้วยอำนาจอันได้มาจากการรัฐประหาร
นั่นก็คือ “เลือกตั้ง” กับ”ลากตั้ง”
