ถามว่าเหตุใด “ปฏิกิริยา” ต่อการเคลื่อนไหวของ 36 สนช.ที่เสนอแก้ไขพรป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้งจึงก่อขึ้นกระทั่งกลาย เป็นกระแสในทางสังคม
เพราะต้องการปกป้อง 616 ผู้ตรวจการเลือกตั้ง
เพราะต้องการปกป้อง กกต.ชุดเก่าที่กระทำไปตามบทบัญญัติของพรป.ว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ.2560
อาจเป็นเช่นนั้น
แต่ที่สำคัญมากยิ่งกว่านั้น 1 เป็นปฏิกิริยาที่พุ่งตรงเข้าใส่บทบาทที่ขาดไร้เหตุผลอย่างเพียงพอของ 36 สนช. และ 1 ไม่ต้องการให้โรดแมป”การเลือกตั้ง”ต้องถูกยื้อ หน่วง ถ่วงออกไปอีก
นี่คือ ความเรียกร้องต้องการ”การเลือกตั้ง”
อย่าลืมเป็นอันขาดต่อเหตุผลของคสช.และรัฐบาลที่ออกมาตอบโต้การเคลื่อนไหวของ”กลุ่มอยากเลือกตั้ง”ตั้งแต่เมื่อเดือนมกราคมเป็นต้นมา
คือ จะจัด”เลือกตั้ง”อยู่แล้วในเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ทำไมจึงออกมาชุมนุม
ทันทีที่ 36 สนช.ออกโรงความไม่พอใจจึงเกิดขึ้น
ไม่เพียงจาก”กลุ่มอยากเลือกตั้ง”ซึ่งถูกจำกัดบทบาทผ่านการโยนข้อหาเข้าใส่มากมายแม้กระทั่งประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 116
ตรงกันข้าม มาจากประชาชนที่เริ่มตระหนักมากยิ่งขึ้นว่า มีแต่ “การเลือกตั้ง”เท่านั้นจึงจะนำประเทศชาติให้ออกจาก”กับดัก”
กับดักจากรัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549
และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับดักจากรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ที่ทำให้สูญเสีย “ประชาธิปไตย”ไปอีก
ความต้องการ”การเลือกตั้ง”จึงกลายเป็น “กระแส”
ไม่ว่าเป้าหมายแท้จริงของ 36 สนช.จะคืออะไร รับใช้ใครมาเพื่อโยนหินถามทาง
แต่ “คำตอบ”อ่านได้จาก”ปฏิกิริยา”
สัญญาณนี้จะเป็น “บทเรียน” อันทรงความหมายยิ่งว่า แนวคิดในเชิง ยื้อ หน่วง ถ่วงโรดแมป”การเลือกตั้ง”ให้ยาวนานออกไปไม่น่าจะเป็นคุณ
หากจะกลายเป็น”บูมเมอแรง”ไม่ว่าจะต่อ”แม่น้ำ 5 สาย” ไม่ว่าจะเป็น “คสช.”
