ไม่ว่ากรณีอันปะทุขึ้นที่อุบลราชธานี ไม่ว่ากรณีอันเกิดขึ้นที่นครราชสีมา ไม่ว่ากรณีอันเกิดขึ้นที่ชัยภูมิ
ทั้งหมดนี้คือ สัญญาณ “เตือน”
เตือนให้รู้ว่า การร่วมคณะไปแจกของกับผู้ว่าราชการจังหวัด และผู้บัญชาการมณฑลทหารบกมิได้เป็นเรื่องง่ายดายเหมือนเคยทำมา
เตือนให้รู้ว่า การต่อสายผ่าน “อาสาสมัครสาธารณสุข” พร้อมกับเงินค่าตอบแทนจำนวนหนึ่งก็สามารถกลายเป็นเรื่อง
ไม่ว่าจะที่ “ครบุรี” ไม่ว่าจะที่ “บัวใหญ่”
ยิ่งการนำ “ว่าที่” ผู้สมัคร ส.ส.แห่แหนไปพร้อมกับขบวน ยิ่งเป็นเรื่องอึกทึก โฉ่งฉ่าง
เป็นสัญญาณเตือนจาก “โซเชียล มีเดีย”
จนป่านนี้การเปิดโปงเรื่อง “ว่าที่” ผู้สมัครพรรคการเมือง 1 ที่ร่วมไปกับคณะของผู้ว่าราชการจังหวัดและผู้บัญชาการมณฑลทหารบก
ก็ยังไม่มีคำชี้แจงจากจังหวัดและจากมณฑลทหารบก
จนป่านนี้การนำเอาเรื่องยึด “บัตรประชาชน” ที่ครบุรี เสิงสาง และบัวใหญ่ ก็ยังไม่มีคำชี้แจงจากอาสาสมัครสาธารณสุขในแต่ละพื้นที่
จนป่านนี้ยังถามกันเซ็งแซ่ว่า ภาพของ “ว่าที่” ผู้สมัครไปปรากฏผ่านสื่อออนไลน์ได้อย่างไร
ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องไปพบกับชาวไร่อ้อยแท้ๆ
ยิ่งมีข่าวระลอกหลังสุดว่า เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบที่ไปทำงานเรื่องปรองดองสมานฉันท์แปรตนเองเป็น “ผู้ประสานงาน” ให้กับ “พลังดูด”
พร้อมกับการฟอกตัวให้กับ “ผู้นำ” องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นบางคนที่ติดชะนักจากมาตรา 44
ยิ่งทำให้การประกาศ “ปลดล็อก” มากด้วยสีสัน
ถามว่าปรากฏการณ์อันปะทุมาจากอุบลราชธานี จากนครราชสีมา กระทั่งที่ชัยภูมิ มีมูลเชื้อความเป็นมาอย่างไร
คำตอบอยู่ที่ “โซเชียล มีเดีย”
พลันที่ “สมาร์ทโฟน” ในมือของประชาชนสามารถถ่ายทำเป็นคลิปวิดีโอ พร้อมเสียงและภาพเคลื่อนไหวได้ ทุกอย่างก็จะกระจ่าง ณ เบื้องหน้าประชาชน
“ความลับ” ก็ย่อมมิได้เป็น “ความลับ” อีกต่อไป
