พลันที่มีการนำเอา “ประชามติ” ในวันที่ 7 สิงหาคม 2559 ไปเทียบกับ “การเลือกตั้ง”เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557
ภาวะที่”ไม่แน่นอน”ก็เริ่ม “ปรากฏ”
แม้ประโยค 1 จะเป็น “กฎหมายว่าอย่างไรก็ทำไป” แต่ประโยค 1 อันตามมาก็คือ
“ทำไม่ได้ก็ไม่ทำ ทำไม่ได้คือทำไม่ได้”
ที่ว่า “ทำไม่ได้” ได้รับการอธิบายด้วยประโยค 1 อันเป็นอนุประโยค
“มาประท้วงกัน ทำไม่ได้แล้วจะดันประชามติได้หรือไม่
“ก็เหมือนกับการเลือกตั้งครั้งที่แล้ว เลื่อกได้หรือไม่ เสนอกันไปมาจนตีกันจนเลือกตั้งไม่ได้ วันนี้เสนอแล้วถ้ายังตีกันอีก
“แล้วจะทำอย่างไร”
เหมือนกับเป็นการหยิบขึ้นมาเป็น “ประเด็น” เหมือนกับเป็นการปรึกษาในลักษณะ “หารือ”
หารือในเรื่อง “ประชามติ”
ถามว่ามีเหตุผลอะไรบ้างที่ทำให้ต้องเลือกหนทาง “คว่ำ”ร่างรัฐธรรมนูญฉบับ นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ เมื่อเดือนกันยายน 2558
คำตอบหลักอาจเป็นไปตามที่ นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ สรุป
“เขาอยากอยู่ยาว”
กระนั้น หากนำเอาความเห็นของบรรดา “ไอ้ห้อย ไอ้โหน”ก่อนเดือนกันยายน 2558
คือ ไม่แน่ใจในเรื่อง “ประชามติ”
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหลายคนในพรรคประชาธิปัตย์ออกมาแสดงความไม่เห็นด้วย
ไม่เห็นด้วยกับ การยัดไส้เข้ามาของ “คปป.”
เมื่อพรรคประชาธิปัตย์กับพรรคเพื่อไทยประสานเสียง “ไม่รับ” ต่อร่างรัฐธรรมนูญทุกอย่างก็ชัด
ชัดว่า “ไม่ผ่าน” ค่อนข้างแน่ใน “ประชามติ”
บทสรุปที่ว่า “เขาอยากอยู่ยาว” จาก นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ อาจมีน้ำหนัก
แต่ที่แท้ก็คือ รู้ว่า “ประชามติ” จะ “ไม่ผ่าน”
จากเดือนกันยายน 2558 มายังเดือนสิงหาคม 2559 สถานการณ์อันโยงกับ “ร่างรัฐธรรมนูญ” เป็นอย่างไร
ยังคง “เหมียนเดิม”
เหมียนเดิมในที่นี้ก็คือ พรรคเพื่อไทย กับ พรรคประชาธิปัตย์ ยังร้องเพลงเดียวกัน
นั่นก็คือ เห็นว่า”ร่างรัฐธรรมนูญ”มี “ตำหนิ”
นั่นก็เท่ากับ ฐานคะแนนไม่ต่ำกว่า 15 ล้านยังคงอยู่ และฐานคะแนนกว่า 10 ล้านยังคงอยู่
หนทางไปยัง “ประชามติ” จึงเริ่ม “ขรุขระ”
ขรุขระท่ามกลางกฎแห่ง”อนิจจัง” กฎแห่ง”ไม่แน่นอน”
