ท่าทีจาก นายทักษิณ ชินวัตร จากสถานการณ์ 12 ปี รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 สะท้อนลักษณะ “รุก” อย่างเด่นชัด
ทำไมจึงเลือกรุกไปยัง พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ทั้งๆที่สถานการณ์รัฐประหารเมื่อเดือนกันยายน 2549 เป็น เรื่องของ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน มิได้เป็นความรับผิดชอบของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ แต่อย่างใด
อาจเพราะ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เป็นเพียงคนเดียวที่ออกมาสัประยุทธ์และต่อกร
แต่หากประเมินจากการครีเอทีฟคำ “เกาะโต๊ะ”
และประสานเข้ากับความร้อนแรงในสำนวนภาษาอันสั้นกระชับก็จะเข้าใจต่อนัยยะและกลยุทธ์ทาง “การตลาด”
เด่นชัดว่า เรื่องนี้ “นายห้าง” ลงมาเล่นเอง
ถามว่าทำไม นายทักษิณ ชินวัตร จึงเลือก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เป็นจุดขยายผล
คำตอบ 1 เพราะนี่คือห่วงโซ่ที่อ่อนเปราะ
สถานะ “พี่ใหญ่” อาจแลดูว่าแข็งแกร่ง แต่ภายในความแข็งแกร่งนั้นก็ต้องประสบกับมรสุมโลหิตในทางการเมืองมาอย่างต่อเนื่อง
โดยเฉพาะการบ่อนเซาะจากกลุ่มที่เคยเป็น “พันธมิตร”
คำตอบ 1 การถูกบ่อนเซาะอย่างเป็นระบบเป็นกระบวนการ จาก อโลฮา ฮาวาย กระทั่งถึงนาฬิกาหรู ริชาร์ด มิลล์ ทำให้สถานะทางการเมืองของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ดำเนินไปเช่นเดียวกับท่วงท่าในการเดิน
นั่นก็คือ โยกเยก โอนเอน เป็นการถัดมากกว่าจะเดินแบบคนธรรมดาปรกติ
ตามหลักการทางการทหารต้องเลือกจุดที่อ่อนเปราะที่สุด
พลันที่นำเอาสถานการณ์”เกาะโต๊ะ”ไปโยงเข้าไปกับสถาน การณ์ “นาฬิกา” ไข่ปลาคาเวียร์และอโลฮา ฮาวาย
“เกาะโต๊ะ” ก็กลายเป็น “ไวรัล” โดยอัตโนมัติ
มีความเป็นไปได้ว่า นายทักษิณ ชินวัตร จะยังใช้กระบวนท่าในแบบสงครามจรยุทธ์ เปิดประเด็นแล้วก็ถอย
คราวนี้อาศัยเงื่อนไข 12 ปีรัฐประหาร 2549 ต่อเข้ากับบรรยากาศอันคึกคักของการเลือกตั้ง
หากยังมีเงื่อนไข”ใหม่” เป็นไปได้ว่าอาจจะมาอีก
