กรณี “โฟร์ซีซั่น” กับ นายศิริโชค โสภา นายเทพไท เสนพงศ์ นายชวนนท์ อินทรโกมาลย์สุต คือ ตัวอย่างล่าสุดของพัฒนาการแห่งสำนวนที่ว่าด้วย “กฎแห่งกรรม”
เป็นพัฒนาการจาก “กรรมติดจรวด” เข้าสู่ยุคแห่ง “กรรมออนไลน์”
นี่ย่อมต่างไปจากกรรมในยุค “เดือนตุลาคม”
ไม่ว่าเดือนตุลาคม 2516 ไม่ว่าเดือนตุลาคม 2519
นี่ย่อมต่างไปจากกรรมในยุค “เดือนพฤษภาคม” ของปี 2535
แต่มีความละม้ายเหมือนเป็นอย่างสูงกับกรรมในยุค”เดือนเมษายน พฤษภาคม 2553″
เพราะว่ามากับออนไลน์ มากับอินเตอร์เน็ต
จากสถานการณ์เดือนตุลาคม 2516 มายังสถานการณ์เมื่อเดือน เมษายน พฤษภาคม 2553
ไม่เพียงแต่สะท้อนภาพความขัดแย้งในทางการเมือง
หากที่สำคัญเป็นอย่างมากยังสะท้อนให้เห็นพัฒนาการของเทคโนโลยีที่เข้ามาสัมพันธ์กับแต่ละสถานการณ์
จากยุคภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว
จากยุคสื่อหนังสือพิมพ์ สื่อโทรทัศน์ มายังสื่อโซเชียลมีเดียผ่านกระบวนการออนไลน์
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกิด “สมาร์ทโฟน”
เนื้อหาที่ยังดำรงอยู่ในลักษณะ “ร่วม” คือ มีการเข่นฆ่า ทำร้ายอันเนื่องจากความเห็นต่างในทางการเมือง มีการใส่ร้ายป้ายสีจากยุคของการร้องตะโกนในโรงภาพยนต์กระทั่งเข้าสู่ยุคยานเกราะ
เทคโนลีได้ช่วยให้ “กรรม” อันบังเกิดมีลักษณะจำหลักหนักแน่น
ที่หวังจะลบ ตรงกันข้าม กลับมีการเผยแพร่ กว้างขวาง
กรณี “โฟร์ซีซั่น” จึงไม่เพียงแต่จะฉายสะท้อนความเลวร้ายของจิตใจ อาฆาตมาดแค้น หากแต่ยังฉายสะท้อนการให้อภัยด้วย น้ำใจอันเปิดกว้าง
ได้เห็นการพยายามฉวยโอกาสปิดบัง กลบฝัง
แต่ในเมื่อเข้าสู่ยุคแห่งออนไลน์ กรรมที่กระทำก็ดำรงอยู่ในรูปของ “กรรมออนไลน์” ดำเนินไปอย่างกว้างขวางและยากยิ่งที่จะกลบฝังด้วยความใจแคบ ตีบตันอย่างง่ายดาย
หากไม่สำนึกอย่างแท้จริงสังคมก็พร้อมลงโทษ ประณาม
