ไม่ว่าเสียงจากพรรคประชาธิปัตย์ ไม่ว่าเสียงจากพรรคเพื่อไทย ไม่ ว่าเสียงจากพรรคอนาคตใหม่ ต่อไทม์ไลน์”การเลือกตั้ง”ที่ประกาศว่าจะเป็นวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562
คือ เป็นห่วงว่า อาจไม่เป็นไปตามที่ นายวิษณุ เครืองาม ออกมาแถลง
มิใช่เพราะไม่เชื่อ นายวิษณุ เครืองาม
หากแต่เป็นความไม่เชื่อ เป็นความไม่มั่นใจในความพร้อมของผู้ที่อยู่เหนือไปกว่า นายวิษณุ เครืองาม ในรัฐบาลและโดย เฉพาะในคสช.
เพราะบทบาทเด่นเป็นอย่างมากของ”คสช.”ก็คือการเลื่อนโรดแมปการเลือกตั้งครั้งแล้วครั้งเล่า
ทั้งๆที่บทเพลงอันกระหึ่มขึ้นในห้วงหลังจากรัฐประหารเมื่อเดือน พฤษภาคม 2557 คือ
เราจะทำตามสัญญา ขอเวลาอีกไม่นาน
เราจะทำอย่างซื่อตรง ขอแค่เธอจงไว้ใจและศรัทธา แผ่นดินจะดีในไม่ช้า
ขอคืนความสุขให้เธอ ประชาชน
ในปี 2557 ได้เคยมีคำสัญญาต่อหน้า ชินโสะ อาเบะ ว่าจะมีการเลือกตั้งในปี 2558 ที่เรียกกันว่า “ปฏิญญาโตเกียว”
แต่แล้วเมื่อเข้าร่วมประชุมสมัชชาสหประชาชาติ ก็มีคำประกาศใหม่ ที่เรียกกันว่า “ปฏิญญา นิวยอร์ค” อันเท่ากับเป็นการลบความหมายแห่ง “ปฏิญญา โตเกียว” ลงไป
จากนั้น เมื่อเดินทางไปพบ โดนัลด์ ทรัมพ์ ก็ได้เกิดคำประกาศอย่างที่เรียกว่า “ปฏิญญา ทำเนียบขาว” จะมีการเลือกตั้งภายในเดือนพฤศจิกายน 2561
แต่แล้วก็มีไทม์ไลน์ล่าสุดตามนัยแห่ง พรป.ว่าด้วยการเลือกตั้ง ส.ส. พ.ศ.2560 นั่นก็คืออย่างเร็วในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และอย่างช้าในวันที่ 9 พฤษภาคม 2562
ตรงอย่างช้านั่นแหละ คือ ความไม่แน่นอน
ไม่ว่าการเลือกตั้งจะเกิดขึ้นในวันใดของเดือนกุมภาพันธ์ หรือวันใดของเดือนพฤษภาคม 2562 แต่ที่แน่อย่างที่สุดอันเป็นความรับ รู้ร่วมกันก็คือ ปัจจัยความแน่นอน หรือปัจจัยความไม่แน่นอนล้วนมาจาก คสช.
“คสช.” คือ ผู้ที่จะรับผิดชอบในภารกิจนี้อย่างเต็มร้อย
