ด้วยสมมุติฐานที่ว่าการเมืองไทยที่พัฒนาประชาธิปไตยมายาวนาน แม้จะล้มลุกคลุกคลานจากการถูกปฏิวัติรัฐประหารอยู่เรื่อยมา
แต่ถึงวันนี้ประชาชนมีความเข้าใจความสำคัญในสิทธิของตัวเองถึงขั้นที่พร้อมจะร่วมใช้อำนาจกำหนดความเป็นไปของประเทศ ตามรูปแบบ “ประชาธิปไตยสากล” แล้ว
ที่ไม่สามารถทำได้ ไม่ใช่เพราะประชาชนไม่พร้อม แต่เป็นเพราะ “กลไกการผูกขาดอำนาจรัฐในประเทศไทย” เพื่อ “ประโยชน์ของพวกพ้องและชนชั้นตัวเอง” ยังมีพลังที่จะกดทับอำนาจประชาชนไม่ให้ได้แสดงออกอย่างเสรี
ทั้งอำนาจเชิงบังคับ ข่มขู่ และควบคุม และอำนาจในเชิงชวนเชื่อให้ประชาชนหลงคิด หลงทำในทางไม่ตระหนักถึงความสำคัญในอำนาจประชาชน
“พรรคอนาคตใหม่” ได้รับการจัดตั้งขึ้นมาด้วยความเชื่อที่ว่าประชาชนไทยมีความพร้อมแล้ว สำหรับประชาธิปไตย หากไม่มีกระบวนการที่ทำให้การเมืองการปกครองต้องเฉไฉ นอกลู่นอกทางออกไป โดยใช้อำนาจบิดเบือน
ภายใต้การนำของคนรุ่นใหม่ ที่มีความรู้กลุ่มหนึ่งที่เริ่มต้นแสดงตัวโดย ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ
“พรรคอนาคตใหม่” ต้องการพิสูจน์ให้ทุกฝ่ายตระหนักถึงความพร้อมของประชาชนโดยเสนอนโยบายชัดเจนในแนวทาง
หนึ่ง ยืนหยัดในสิทธิเสรีภาพของประชาชนเป็นหลัก โดยมีอำนาจรัฐเป็นแค่เครื่องมือให้ประชาชนใช้สิทธิเสรีภาพอย่างมีประสิทธิภาพ การจำกัดสิทธิเป็นเพียงเพื่อไม่ให้ละเมิดต่อสิทธิของผู้อื่นโดยไม่เป็นธรรมเท่านั้น
สอง กำจัดและจำกัดอำนาจกลไกและเครื่องมือแห่งอำนาจที่ทำให้คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งใช้เพื่อบังคับ ข่มเหงให้คนส่วนใหญ่ของประเทศต้องยอมจำนนในความเหนือกว่าอย่างไม่เป็นธรรม ไม่ว่าจะเป็นอำนาจใดก็ตาม
ด้วยการนำเสนอแนวทางชัดเจนเช่นนี้ ทำให้ประชาชนส่วนหนึ่งที่เอือมระอากับ “การเมืองแบบเก่า” ที่เรื่องสิทธิเสรีภาพประชาชนเป็นแค่ลมปากที่พ่นออกไป โดยไม่เข้าใจสาระที่แท้จริงของเสรีภาพว่ามีคุณค่าต่อความเป็นมนุษย์อย่างไร จึงเฮโลกันเข้ามาตอบรับการเมืองในทิศทางใหม่นี้มากพอสมควร
และเมื่อ “ธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ” แสดงท่าทีเอาจริงเอาจังต่อการเมืองคุณภาพใหม่ที่มี “อำนาจประชาชนเป็นศูนย์กลาง” ทำให้ “พรรคอนาคตใหม่” โดดเด่นขึ้นมาเป็นที่จับตา และสนใจเข้าร่วม โดยเฉพาะ “คนรุ่นใหม่” ที่ไม่มีความหวังกับ “การเมืองแบบเก่า”
อย่างไรก็ตาม ยังมีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่เชื่อว่า “ประชาชนไทยยังไม่พร้อมสำหรับประชาธิปไตย” ส่วนใหญ่ยังไม่ฉลาดพอที่จะรู้ว่า “อำนาจประชาชน” มีความสำคัญอย่างไรต่อ “การพัฒนาประเทศที่มีการกระจายผลประโยชน์อย่างชอบธรรม”
การสร้างพรรคการเมืองที่เชื่อมั่นในความฉลาดและความพร้อมของประชาชนส่วนใหญ่ต่อประชาธิปไตยแบบสากลนั้นเป็น “ความเพ้อเจ้อ”
คนกลุ่มนี้ มองการขับเคลื่อน “พรรคอนาคตใหม่” โดย “ธนาธร” ว่ามีความเป็นไปได้น้อยที่จะประสบความสำเร็จในสังคมแบบไทยๆตามความเชื่อดังกล่าว
และนี่เป็น 2 ความเชื่อ 2 ความคิดเกิดขึ้นในสังคมไทย โดยมี “อนาคตใหม่” และ “แนวทาง” ของ “ธนาธร” เป็นสนามพิสูจน์
ปี่กลองการเลือกตั้งที่เริ่มดังแรงขึ้น การหาเสียงเลือกตั้งเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ตามโอกาสที่เปิดให้โดยโรดแมป
ความเชื่อหนึ่งเห็นว่า “พรรคอนาคตใหม่” จะได้รับการเลือกตั้งในจำนวนที่น่าพอใจในการเริ่ม เพราะประชาชนต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า “พร้อมสำหรับประชาธิปไตยแบบอารยประเทศ”
แต่อีกความเชื่อหนึ่งมองว่า “ธนาธร” และ “พลพรรคอนาคตใหม่” น่าจะต้องผิดหวังกับความพร้อมสำหรับประชาธิปไตยของประชาชนไทย
ซึ่ง “ผลการเลือกตั้ง” จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า “ประเทศไทยเคลื่อนไปตามความเชื่อแบบไหน”
การ์ตอง
