ความห่วงใยของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ต่อสถานการณ์ของ บ้านเมืองภายหลังการเลือกตั้ง เป็นความห่วงใยที่สอดรับกับความรู้สึกร่วมของประชาชน
ทั้งๆที่รัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557 ผ่านมาแล้วร่วม 5 ปี
แต่ความรู้สึกของประชาชนก็ยังอยู่ที่เดิม
สะท้อนให้เห็นว่า การเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2562 ยังมิได้เป็นคำตอบอย่างแท้จริง
ที่คิดว่าจะยุติ “ความขัดแย้ง” กลับเป็นมิได้ “ยุติ”
หากสามารถยุติได้หรืออย่างน้อยคิดว่ายุติได้เหตุใด พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์ จึงยังกังวล ห่วงใย
ความรู้สึกของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ จึงสำคัญ
เมื่อแรกที่รัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560 ประกาศและบังคับใช้ในเดือนเมษายน มีความมั่นใจค่อนข้างสูงว่า ประเทศจะค่อยๆคืนกลับสู่ความสงบ
แต่จากเดือนเมษายน 2560 ผ่านเดือนเมษายน 2561 มาจนถึงเดือนธันวาคม
กลับมีความรู้สึกมากยิ่งขึ้นว่าจะไม่เป็นไปตามนั้น
ตรงกันข้าม ความรู้สึก “ร่วม” ที่แผ่ออกอย่างกว้างขวาง ลึกซึ้ง กลายเป็นว่า การเลือกตั้งนั่นแหละจะกลายเป็นปัญหาไม่ว่าอำนาจจะอยู่ในมือ“คสช.” หรือไม่ก็ตาม
นับวันสายตาที่มองไปยัง “รัฐธรรมนูญ” จะเริ่มมีคำถามมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับ เห็นได้จากกระแสเรียกร้องต้องการให้มีการแก้ไข กระทั่งรุนแรงถึงขั้นฉีกทิ้ง ทำลายและยกร่างขึ้นใหม่
ประเด็นของ “รัฐธรรมนูญ” จึงกลายเป็นหัวข้อสำคัญที่จะนำไปสู่การถกเถียงกันก่อน “เลือกตั้ง”
และจะมีส่วนในการกำหนด “ยุทธศาสตร์”การเลือกตั้ง
การเปิดบ้านให้ผู้นำคสช.เข้าพบของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ในวาระแห่งการส่งท้ายปีเก่า 2561 ต้อนรับปีใหม่ 2562 จึงมีความหมายในทางการเมือง
“คำพูด” ของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ จึงมีความสำคัญ
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นยังอยู่ที่ว่า บทสรุปของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ จะตรงกับบทสรุปของประชาชนหรือไม่
และคำตอบสุดท้ายย่อมอยู่ที่บทสรุปของประชาชน
นั่นคือ ดัชนีชี้ทิศทางของ “การเลือกตั้ง” อย่างแท้จริง
