ความหงุดหงิดอันสะท้อนมาจาก ไม่ว่า นายอุตตม สาวนายน ไม่ว่า นายสนธิรัตน์ สนธิจิรวงศ์ ระดับนำแห่งพรรคพลังประชารัฐเป็นความหงุดหงิดที่สามารถเข้าใจได้
แม้จะเป็นความหงุดหงิดบนพื้นฐานของคะแนนรวมหรือป้อบปูลาร์โหวต 7.9 ล้านเสียงก็ตาม
เพราะเป็นความหงุดหงิดที่ยังไม่ได้ดั่งใจ
โดยเฉพาะเมื่อปรากฏ “ปฏิญญา แลงคาสเตอร์” อันนำโดย พรรคเพื่อไทย พรรคอนาคตใหม่ เด่นชัดอย่างยิ่งว่าสามารถรวบรวมเสียงได้เกิน 250 ไปแล้ว
รูปธรรมนี้จึงกลายเป็นคำถามทะลวงเข้าไปยังพรรคพลังประชารัฐว่าพันธมิตรแห่งพรรคพลังประชารัฐมีจำนวนเท่าใด
ความร้าวรานใจนี้ย่อมนำไปสู่ความหงุดหงิด
แท้จริงแล้ว การรวมตัวกันเป็นพันธมิตรเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างปกติยิ่งในทางการเมือง
นายสมศักดิ์ เทพสุทิน นายสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ รู้
ยิ่ง น.ส.กัญจนา ศิลปอาชา แห่งพรรคชาติไทยพัฒนา ยิ่งนาย อนุทิน ชาญวีรกูล ซึ่งมี นายเนวิน ชินชอบ ยืนเรียงเคียงข้างอยู่ในพรรคภูมิใจไทย ยิ่งรู้
ไม่จำเป็นต้องไปถามเกจิระดับ นายชวน หลีกภัย นายบัญญัติ บรรทัดฐาน แห่งพรรคประชาธิปัตย์ให้เปลืองตัว
แล้วเหตุใดพอมาถึงการเลือกตั้งในวันที่ 24 มีนาคม เมื่อพรรคเพื่อไทย พรรคอนาคตใหม่และพันธมิตรประกาศจับมือกันก่อให้เกิด “ปฏิญญา แลงคาสเตอร์” จึงกลายเป็นสิ่งแปลกปลอม
หากพรรคพลังประชารัฐมีความพร้อมเหตุใดจึงไม่เผยแสดง ตัวเลขของฝ่ายตนออกมาบ้าง หาก “ปฏิญญา แลงคาสเตอร์” ไม่ส่ง ผลสะเทือนอะไรเลย
ทำไมภายในพรรคพลังประชารัฐจึงต้องสะดุ้งกันทั้งพรรคและเก็บอาการไม่อยู่โดยถ้วนหน้า
แทนที่จะพุ่งเป้าไปยังพรรคเพื่อไทย พรรคอนาคตใหม่และพันธมิตรแห่ง “ปฏิญญา แลงคาสเตอร์” ไม่ลองย้อนกลับไปดูรากฐานแห่งปัญหาอันแท้จริง
ไล่เรียงตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2557 เป็นต้นมา
ไม่ว่าจะเป็น “รัฐธรรมนูญ” ไม่ว่ากระบวนการทำงานของ “กกต.” ตามรัฐธรรมนูญ
ก็เป็นรัฐธรรมนูญที่ DESIGN มาเพื่อพวกเรา มิใช่หรือ
