เดือนพฤษภาคมเวียนมาถึงอีกรอบ ปี 2559 นี้ เป็นวาระครบรอบ 24 ปีเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ การชุมนุมคัดค้านการสืบทอดอำนาจของคณะนายทหาร รสช.ผ่าน กติการัฐธรรมนูญเปิดกว้าง คนนอกดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้ อันเป็นผลพวง สืบเนื่องจากการรัฐประหาร โค่นล้มรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2534 เดือนพฤษภาคม 2553 ยังเกิดเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมือง เรียกร้องรัฐบาลยุบสภา คืนอำนาจประชาชน มีการปิดล้อม กระชับพื้นที่ ซึ่งเป็นผลพวงต่อเนื่องจากการที่ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ยึดอำนาจรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 ทั้งนี้ 4 ปีให้หลังเหตุการณ์พฤษภาฯ53 มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองใหญ่อีกครั้ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ทำการยึดอำนาจเมื่อ 22 พฤษภาคม 2557
การรัฐประหาร 2 ครั้งที่ผ่านมา กล่าวคือในปี 2532 และปี 2549 นำมาสู่การใช้อำนาจดำเนินการไม่เป็นไปตามหลักสากลประการต่างๆ การกล่าวอ้างเรื่องความมั่นคงก็ดี การเขียนกติกาการปกครองประเทศอย่างใดอย่างหนึ่งก็ดี บนพื้นฐานความคิด ความเชื่อไม่สอดคล้องนานาอารยประเทศ ที่มุ่งให้ความสำคัญกับสิทธิ เสียงประชาชนเป็นหลัก อ้างว่ากติกาที่ออกแบบมาเฉพาะเหมาะสมกับประเทศ เรื่องต่างๆ เหล่านี้ นำมาสู่การต่อต้านในเวลาต่อมา และเมื่อมีการชุมนุมเกิดขึ้น กติกาที่ไม่สามารถแก้ปัญหา มีกระบวนการทางออกตามระบบในตัวของมันเอง กอปรกับการบริหารจัดการ แก้ปัญหาด้วยวิธีการที่ไม่ดี มักนำมาสู่เหตุการณ์ไม่พึงปรารถนา เกิดการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินจำนวนมาก เป็นที่ประจักษ์มาแล้วทั้ง 2 เหตุการณ์
เหตุการณ์ความรุนแรงทางการเมือง 2 ครั้ง ที่เป็นผลพวงจากรัฐประหาร น่าจะพอสรุปได้ว่า การใช้อำนาจแก้ปัญหาการเมืองไม่ได้ ซ้ำร้ายยังเป็นชนวนนำมาสู่การต่อต้าน สูญเสียชีวิตเลือดเนื้ออย่างที่ไม่ควรจะเป็น และไม่สามารถนำคนผิดมาลงโทษได้ เหตุการณ์พฤษภาทมิฬจบลงด้วยการนิรโทษกรรม ขณะที่การกระชับพื้นที่ในปี 2553 มีแนวโน้มไม่สามารถเอาผิดใครได้เช่นกัน ทั้ง 2 เหตุการณ์ ถือเป็นบทเรียนราคาแพง มีประชาชนล้มตาย และบาดเจ็บจำนวนมาก ปี 2535 มีผู้เสียชีวิต 40 บาดเจ็บ 600 ปี 2553 เสียชีวิต 100 คน บาดเจ็บ 2 พันคน เกิดการสูญเสียมากเกินกว่าจะปล่อยให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยขึ้นอีก สังคมไทยจำเป็นต้องเรียนรู้ หาทางแก้ไข จัดวางกลไก กติกา กระบวนการแก้ไขปัญหาที่ได้รับการยอมรับเป็นทางออกแก้ปัญหาการเมืองโดยสันติวิธี
