ข้อเสนอว่าด้วย”รัฐบาลแห่งชาติ”เพื่อเป็นทางออกให้หลุดพ้นจากสภาวะอับตันทางการเมืองหลังการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 24 มีนาคมได้รับความสนใจมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับ
โดยเฉพาะเมื่อมีเสียงขานรับจากภายในพรรคประชาธิปัตย์อันเป็นพรรคที่ถือได้ว่าเป็น”ตัวแปร”สำคัญในทางการเมือง
ทั้งๆที่เมื่อใดที่มีการเสนอให้หาทางออกเพื่อผ่าทางตันออกจากวิกฤตทางการเมืองผ่านกระบวนการ”รัฐบาลแห่งชาติ”จะต้องได้รับการคัดค้านและต่อต้านจากพรรคประชาธิปัตย์เสมอมา
ไม่ว่าจะจาก นายชวน หลีกภัย ไม่ว่าจะจาก นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
เสียงเห็นด้วยจากพรรคประชาธิปัตย์ครั้งนี้จึงน่าสนใจ
ความน่าสนใจในที่นี้มิได้หมายความว่า ปัญหาอันเนื่องแต่สภาวะ กระจัดกระจายผลการเลือกตั้งอันเนื่องแต่กฎกติกาของรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560 ประการเดียว
หากที่สำคัญก็คือ จากกติกาของรัฐธรรมนูญและจากวิกฤตตั้งแต่ก่อนรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2557
ยังก่อให้เกิด”ปัญหา”ภายในพรรคประชาธิปัตย์
นั่นก็คือ ปัญหาที่ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ แยกไปจัดตั้งพรรครวมพลังประชาชาติไทย
นั่นก็คือ ปัญหาที่อดีตส.ส.จำนวน หนึ่งของพรรคประชาธิปัตย์ไปเป็นกำลังให้กับพรรคพลังประชารัฐ
ปัญหาเหล่านี้เองมีความเด่นชัดมากยิ่งขึ้นว่ายังไม่หมดสิ้นไปหากแต่จะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นภายในพรรคประชาธิปัตย์
ดังเห็นได้จากท่าทีของกลุ่ม นายถาวร เสนเนียม
เป็นท่าทีที่ไม่เพียงแต่จะเอนไปทางพรรคพลังประชารัฐ พรรครวมพลังประชาชาติไทย หากแต่ยังจะเกิดกรณี”งูเห่า”โดยการสนับสนุน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรี
“รัฐบาลแห่งชาติ”จึงกลายเป็นทางออกของ”ประชาธิปัตย์”
คำถามที่เสนอเข้ามาก็คือ โครงสร้างของ”รัฐบาลแห่งชาติ”ในเป้าหมายและความปรารถนาของพรรคประชาธิปัตย์จะดำเนินไปเช่นใด
เป็นการร่วมกันหนุน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
หรือเป็นการเสาะหานายกรัฐมนตรี”อื่น”ซึ่งมิใช่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เท่านั้น
นี่จึงเป็นทางเลือกใหม่หรือว่าจะเป็น”ทางตัน”ใหม่
