จากกรณี วินทร์ เลียววาริณ นักเขียนรางวัลซีไรต์ ได้โพสต์เฟซบุ๊กส่วนตัว “วินทร์ เลียววาริณ” ด้วยข้อความระบุว่า บางครั้งก็อดงงกับการใช้ภาษาของคนรุ่นใหม่มิได้ เพราะอ่านในบริบทแล้ว ดูเหมือนเป็นบริภาษและเสียดสี แต่คำที่ใช้กลับเป็นคำชม ตัวอย่างที่เห็นบ่อยที่สุดคือคำว่า สลิ่ม นั้น
อ่าน : ‘วินทร์’ คาใจ ‘สลิ่ม’ ถูกใช้เป็นคำด่า หมออั้ม ระบุ อ่านแล้วนึกถึง ‘#อีช่อ’
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ศ.ดร.โสรัจจ์ หงส์ลดารมภ์ อาจารย์ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้แชร์สเตตัสของ วินทร์ ดังกล่าวมาที่เฟซบุ๊กส่วนตัว “Soraj Hongladarom” พร้อมเขียนข้อความระบุว่า
อันนี้เป็นตัวอย่างในปรัชญาภาษาได้
H. P. Grice บอกว่าความหมายไม่ได้อยู่ที่พจนานุกรมว่าอย่างไร หรือความหมายตามตัวอักษรจะว่าอย่างไร ซึ่งไม่เหมือนกับที่คุณวินทร์บอกตรงนี้
แต่ความหมายอยู่ที่ เจตนา ของผู้พูดในการใช้ถ้อยคำต่างๆที่เค้าพูดออกมา
เช่นบอกว่า “เธอเป็นคนดี” ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องการจะบอกว่าเธอเป็นคนดีจริงๆเสมอไป อาจจะหมายความลึกๆว่าเธอเป็นคนเลวชั่วช้าก็ได้
แล้วบอกว่า “คนนี้เป็นสลิ่ม” ก็ไม่ได้หมายความว่าคนนี้ผอมหรือเป็นเหมือนขนมหวาน
ถ้าความตั้งใจของผู้พูดอยู่ที่ความไร้เดียงสาทางการเมือง ยังไงๆ ความหมายก็อยู่ตรงนี้
คนที่คิดว่า “สลิ่ม” หมายถึงคนผอม หรือขนมหวาน กำลังหลอกตัวเองอย่างมากครับ ไม่ยอมรับสารที่ผู้พูดเจตนาบอก ซึ่งหมายความว่าไม่ยอมรับเจตนาในการสื่อสาร เหมือนกับกลายเป็นเสาไฟฟ้าไป หรือกลายเป็นเครื่องจักรที่ทำเสียงเหมือนกับว่ากำลังพูดภาษาไทย แต่จริงๆไม่ได้เข้าใจอะไรเลย
https://www.facebook.com/winlyovarin/photos/a.1502062586736369/2336335483309071/?type=3&theater
