หากเป็นรัฐบาลอันมาจากพรรคการเมืองอย่าง นายชวน หลีกภัย อย่าง นายบรรหาร ศิลปอาชา หรืออย่าง นายสมัคร สุนทรเวช การแถลงนโยบายเป็นเรื่องธรรมดาอย่างสามัญยิ่ง
แม้จะมีการอภิปรายแต่ก็เป็นการอภิปรายโดยไม่มีการลงมติ จบแล้วก็จบเลย
ความหมายมีเพียงว่า วันรุ่งขึ้นก็เดินหน้าได้โดยอัตโนมัติ
แล้วเหตุใดเมื่อเป็นการแถลงนโยบายของรัฐบาล พล.อ.ประ ยุทธ์ จันทร์โอชา จึงกลายเป็นเรื่องใหญ่โต ต้องมีการตระเตรียมทีมงานรับมือทั้งจากทำเนียบรัฐบาลและจากพรรคการเมือง
นักข่าวทั้งในประเทศและต่างประเทศต่างจับตามองและถามแล้วถามอีกในความพร้อม
คำตอบเพราะเป็น พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
1 พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา แม้ในวันที่ 5 มิถุนายนจะได้รับการขานชื่อโดยสมาชิกรัฐสภา 500 โดยเป็น ส.ส. 251 เป็น ส.ว. 249 ให้ความเห็นชอบเป็นนายกรัฐมนตรี
แต่ก่อนหน้านี้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็เคยเป็นนายกรัฐมนตรีจากการทำ “รัฐประหาร”
ล้มรัฐบาลจากการเลือกตั้ง ฉีกรัฐธรรมนูญ
ขณะเดียวกัน 1 การได้มาซึ่ง 500 เสียงในที่ประชุมรัฐสภาก็ เป็นการได้มาอย่างมีการจัดวางผ่านกระบวนการร่างรัฐธรรมนูญ ประสานกับการเล่นกายกรรม
อย่างที่บางคนเรียกว่าเป็นการใช้ “อภินิหาร” ทางกฎหมาย
ไม่ว่าจะโดยกระบวนการคิดสูตรเพื่อนำมาซึ่ง 11 ส.ส.จาก 11 พรรคการเมือง
ไม่ว่าจะโดยการตระเตรียม 250 ส.ว.ไว้เสร็จสรรพ
สยบ 53 เสียงจากพรรคประชาธิปัตย์ สยบ 51 เสียงจากพรรคภูมิใจไทย สยบ 10 เสียงจากพรรคชาติไทยพัฒนา
นี่จึงเหมือนเป็นไฝฝ้าอยู่กับ 500 เสียงขานชื่อ
ที่สำคัญเป็นอย่างมากก็คือ แม้จะมี 500 เสียงดำรงอยู่ในสมาชิกรัฐสภา แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เผชิญกับ รัฐสภาอย่างเป็นจริง
คือ มิได้มีแต่พวกของตัวเองเหมือนสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ(สนช.)ตลอด 5 ปี
อย่างน้อยก็มี 248 ส.ส.ฝ่ายค้านจาก 7 พรรคการเมือง
ปัจจัยอย่างหลังนี้เองที่ทำให้ นโยบาย กลายเป็นเรื่องใหญ่
