ท่าทีต่อการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ไม่ว่าจะมาจาก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไม่ว่าจะมาจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ มีความแจ่มชัด
แจ่มชัดว่าไม่ได้ต้องการจะแก้ไขเลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าท่าทีของ 7 พรรคร่วมฝ่ายค้านที่ต้องการความแจ่มชัดมิได้เป็นเรื่องนอกเหนือกฎเกณฑ์อะไรในทางการเมือง แต่มาจากท่าทีของรัฐบาลเอง
คงจำกันได้ว่ารัฐบาลได้แถลงต่อที่ประชุมรัฐสภาว่าได้บรรจุ เรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็น 1 ใน 12 นโยบายเร่งด่วนของรัฐบาล
การทวงถามต่อ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ต่อ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็เสมอเป็นเพียงการเน้นย้ำถึงคำมั่นสัญญา
พรรคประชาธิปัตย์ซึ่งนั่งร่วมอยู่ในรัฐบาลคงรู้ดีอย่างที่สุดว่าคำถามจาก 7 พรรคร่วมฝ่ายค้านเท่ากับเป็นการทำหน้าที่ฟื้นความทรงจำ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
อย่างน้อยภายใน 251 เสียงที่ร่วมขานชื่อ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรีในวันที่ 5 มิถุนายน
ก็มาจากปาก 53 ปากของพรรคประชาธิปัตย์
แต่เมื่อผ่านจากวันที่ 5 มิถุนายน มายังวันที่ 1 ตุลาคม ทั้ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ทั้ง พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ทำราว กับไม่ให้ความสนใจต่อเงื่อนไขอันเป็นข้อเสนอของพรรคประชาธิปัตย์
แม้ในการแถลงนโยบายรัฐบาลต่อที่ประชุมรัฐสภาเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม จะมีเรื่องการแก้ไขกำหนดเป็นนโยบาย”เร่งด่วน”ก็ตาม
สะท้อนให้เห็นว่ารัฐบาล 18 พรรคการเมืองจริงจังเพียงใดต่อ
ญัตติจัดตั้งคณะกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาเรื่องนี้
นี่คือผลสะเทือนจากคำถามของ 7 พรรคร่วมฝ่ายค้าน
กรอบแห่งความเร่งด่วนของนโยบายอาจอยู่ในห้วงเวลาจากเดือน กรกฎาคม 2562 ถึงเดือนกรกฎาคม 2563
แต่ตลอด 2 รายทางก็ทำให้มองเห็นความจริงที่ดำรงอยู่
ความจริงที่รัฐบาลมีความหนักแน่นมากเพียงใดต่อการบรรจุ การแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็น”นโยบายเร่งด่วน”ตามข้อเสนอของพรรคประชาธิปัตย์
คำถามอยู่ที่ว่าจะตีความ”เร่งด่วน”ให้อยู่ในกรอบเวลาใด
