เรามักจะเรียกคนที่ชอบหาเรื่องหรือก่อปัญหาว่าเจ้าตัวปัญหา หากแต่ “ตัวปัญหา” ที่จะกล่าวถึงนี้ไม่ใช่ตัวบุคคล
แต่เป็น “ทัศนคติ” ที่ผิดพลาด !
เสรีประชาธิปไตยเป็น “ระบบเปิด” เพราะเชื่อว่า “เสรีภาพ” เป็นแหล่งกำเนิดขุมพลังของมนุษย์
ไม่ใช่ความมีเสรีในแบบที่เรียกว่า “อนาธิปไตย” หรือไร้ขอบเขตปราศจากข้อจำกัดทั้งปวงใครคิดจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่เป็นการมี “เสรีภาพ” เพียงพอ ภายใต้พันธะสัญญาในการอยู่ร่วมและมีประโยชน์ร่วมกัน
ความแตกต่างหลากหลายทุกชนิดจึงควรได้รับการเคารพ ไม่ใช่เหยียบย่ำทำลาย !
“การเมือง” เป็นเรื่องของการแข่งขัน ช่วงชิงชัย ซึ่งต้องมีผู้แพ้ ผู้ชนะ
แต่ในการครอบครอง “ความมีชัย” นั้นมีเวลาที่จำกัด เรียกว่า วาระ (ส่วนมาก 4 ปี)
หลายปีมานี้ บรรยากาศทางการเมืองไทยเลวทรามก็เพราะว่า เมื่อพ่ายแพ้ในเกมหรือสู้ไม่ได้แล้วก็ใช้วิธีสกปรกทำลายฝ่ายตรงข้ามด้วยการจุดไฟ
วาดภาพให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นปีศาจชั่วร้ายที่ต้องกำจัดให้หมดสิ้น
สร้างค่านิยม ปิดหู ปิดตา ปิดหัวใจ ไม่ให้ได้ยินเสียงของผู้อื่น ไม่รับฟังความเห็นที่แตกต่าง
ที่อื้ออึงอยู่ในหู มีแต่เสียงของ “ผู้ชี้แนะ” ซึ่งมีอยู่ไม่กี่คนที่ใช้เนื้อเรื่องเดิมๆ วิธีเล่าเดิมๆ กรอกหูบิดเบือนให้เกิดเป็น “ทรรศนะ”
เป็นทรรศนะที่แบ่งเขตแดนภายในชาติ โดยเรียกฝ่ายหนึ่ง “รักชาติ” ส่วนอีกฝ่ายถูกเรียกว่า “ชังชาติ”
ไม่ตำหนิ ไม่คัดค้าน ไม่ต้องตรวจสอบ ห้ามมีข้อสงสัยในฝ่ายที่รักชาติ
ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งที่เรียกว่า “ชังชาติ” นั้นหาทางปิดกั้น หรือกำจัด อย่าให้เกิด หรือถ้าได้เกิดขึ้นมาก็อย่าให้ได้ลืมตาอ้าปาก
การต่อสู้ทางการเมืองในบ้านเราจึงเลยเถิดไปถึงขั้นปฏิเสธ “ความเป็นเสรีนิยม”
เขียนบทให้ฝ่ายหนึ่งเหมือนพระเอก เป็นเทวดาทำอะไรก็ไม่ผิด ส่วนอีกฝ่าย เป็นผู้ร้าย เหมือนยักษ์มาร เป็นอันตรายต่อความสงบสุข ความสงบเรียบร้อย และบ่อยครั้งก็เตลิดเปิดเปิงไปไกล
“ทรรศนะ” และ “วิธีการ” เหล่านี้ล้วนแต่เป็นอันตราย !
“ทรรศนะ” และ “วิธีการ” เหล่านี้เป็น “ตัวปัญหา” เช่นเดียวกับ “ความหลงผิด” ของผู้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ซึ่ง “ฮิตเลอร์” สร้างภาพขึ้นมาให้ลุ่มหลงงมงาย
“สาวก” จะมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจาก “การทำลาย” กับ “ความตาย” ของฝ่ายตรงข้าม !?!!
