ทั้งๆที่วิกฤตไวรัส โคโรนา มีจุดเริ่มต้นจากมหานครอู่ฮั่น ประเทศจีน แต่อาการลามไหม้และกำลังกลายเป็นวิกฤตกลับเป็นในหลายมหานครของประเทศไทย
ไม่ว่า พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไม่ว่า นายอนุทิน ชาญวีรกูล สมควรตอบคำถาม
คำตอบหนึ่งซึ่งแหลมคมอย่างยิ่ง คือ การแพร่ระบาดของข่าว
เด่นชัดอย่างยิ่งว่า ไม่ว่าจีน ไม่ว่าไทย มีความพยายามจะควบคุมการแพร่กระจายของข่าวสาร แต่ในที่สุด ไม่ว่าจีน ไม่ว่าไทย ก็ไม่สามารถควบคุมได้ตามความปรารถนา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข่าวลือ ซึ่งเริ่มต้นจาก”โซเชียล”แล้วเข้าครอบ ครองสื่อกระแสหลัก
คำตอบหนึ่งซึ่งละเอียดอ่อนกว่า คือ การเปรียบเทียบ
การเปรียบเทียบมิได้เริ่มจากเรื่องใหญ่ๆระหว่างกระบวนการของ สี จิ้น ผิง กับกระบวนการของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
หากลามไปถึงกระบวนการของ นายทักษิณ ชินวัตร
ยิ่งกว่านั้น เมื่อประสบกับอาการละล้าละลังของไทยในการนำเอา คนไทยออกมาจากมหานครอู่ฮั่น ก็ปรากฏข่าวการเดินทางกลับของ 20 นายทหารเรือ
การเปรียบเทียบระหว่าง 20 ทหารเรือ กับ 64 คนไทยในมหานครอู่ฮั่นจึงเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ
ละเอียดอ่อนอย่างยิ่งเพราะเป็น”ทหาร”กับ”พลเรือน”
เมื่อวิกฤตไวรัส โคโรนา จากมหานครอู่ฮั่นไหม้ลาม คำถามก็ย้อน กลับไปยังมาตรการการจัดการกับภัยแล้งที่คุมคามเงียบๆ กับฝุ่นขนาดเล็กพีเอ็ม 2.5
กลายเป็นพระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรกต่อรัฐบาล
จากสถานการณ์ในห้วงที่มีการปิดมหานครอู่ฮั่นเรื่อยมาจนจำนวนคน ตายทะลุกว่า 100 ไปแล้วกำลังให้บทเรียนไม่เพียงแต่ต่อรัฐบาลจีนหากยังเป็นรัฐบาลไทย
ทั้งหมดนี้คือกระบวนการบริหารจัดการในสภาวะวิกฤตอันเป็นความเสี่ยงเป็นอย่างสูง
โดยเฉพาะต่อเรื่องอันเกี่ยวกับโรคระบาด
ทั้งหมดนี้ไม่เพียงแต่กระทบต่อการตระเตรียมในเชิงยุทธศาสตร์ หากยังขึ้นอยู่กับยุทธวิธีในแต่ละจังหวะก้าว
บทเรียนนี้กระเทือนต่อรัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
