ณ บัดนี้ รัฐบาล พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตศรัทธาที่ร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกดังกล่าวค่อยๆ สั่งสมมาเรื่อยๆ จากวันที่ พล.อ.ประยุทธ์ ในฐานะ ผบ.ทบ. ยึดอำนาจเมื่อปี 2557 และขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีในสมัย คสช. กระทั่งสืบต่อเป็นนายกรัฐมนตรีหลังเลือกตั้ง แม้รัฐบาลชุดปัจจุบันจะพยายามขีดเส้นการบริหารงานของรัฐบาลเพียงหลังเลือกตั้ง แต่คนไทยมิได้รู้สึกเช่นนั้น คนไทยเห็นว่า พล.อ.ประยุทธ์บริหารประเทศมาหลายปีแล้ว และมีความต้องการความสำเร็จในการบริหารประเทศที่มากกว่าเมื่อปี 2557
เมื่อปี 2557 ความสำเร็จที่ คสช. และรัฐบาล คสช. ประกาศความสำเร็จคือการหยุดยั้งความรุนแรง ระงับความขัดแย้ง ทำให้คนทั่วไปสามารถออกไปทำงานได้ตามปกติ สามารถผลักดันให้งบประมาณทันใช้ แต่การบริหารงานปัจจุบันแม้จะยังไม่มีความรุนแรง แต่คนก็กำลังหวาดกลัวกับโควิด-19 คนไม่กล้าออกไปใช้จ่าย มีความรู้สึกว่าไม่มั่นคงในรายได้ ความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจตกต่ำ เมื่อผนวกรวมกับข้อมูลการอภิปรายไม่ไว้วางใจที่พรรคฝ่ายค้านนำมาเปิดเผย ทั้งการใช้ไอโอกับกลุ่มคนเห็นต่าง รวมไปถึงคุณสมบัติของรัฐมนตรี ทุกอย่างทำให้ความศรัทธาในตัว พล.อ.ประยุทธ์ และรัฐบาลตกต่ำ
ปรากฏการณ์ของสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ที่ออกมาเรียกร้องให้พรรคถอนตัวจากรัฐบาล คำเรียกร้องจากสมาชิกพรรคพลังประชารัฐเรื่องรัฐมนตรีที่ร่วมคณะรัฐบาล เป็นภาพสะท้อนถึงปัญหาของรัฐบาล แม้ก่อนหน้านี้รัฐบาลพยายามแก้ไขข้อบกพร่อง โดยเพิ่มเสียงสนับสนุน มิให้ “เสียงปริ่มน้ำ” ในสภาผู้แทนราษฎรเป็นปัจจัยลบ แต่ผลที่เกิดขึ้น แม้ว่าปัจจุบันรัฐบาลจะมีเสียงสนับสนุนในสภาเหนือกว่าฝ่ายค้าน และคาดกันว่าการเปิดสมัยประชุมครั้งหน้า “เสียงปริ่มน้ำ” อาจจะไม่ใช่ปัญหาของฝ่ายรัฐบาลแล้ว
แต่ดูเหมือนปัญหาใหม่ที่รัฐบาลต้องบริหารคือวิกฤตศรัทธา ภาพสะท้อนความศรัทธาที่ลดต่ำเกิดขึ้นพร้อมๆ กับจำนวนนักเรียนนิสิตนักศึกษาที่ออกมา “แฟลชม็อบ” ปฏิกิริยาจากภาคเอกชน ความคิดเห็นของนักวิชาการ เป็นต้น ขณะนี้เกิดเสียงเรียกร้องมากมาย เช่น เรียกร้องให้ เปลี่ยนวิธีการทำงาน ให้ปรับคณะรัฐมนตรี รวมไปถึงให้เปลี่ยนตัวนายกรัฐมนตรี ข้อเรียกร้องดังกล่าว เมื่อพิจารณาตามกฎหมายอาจจะไม่มีเหตุที่ต้องเปลี่ยน แต่ถ้าพิจารณาถึงปัจจัยวิกฤตศรัทธา การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่ต้องนำมาพิจารณา
เกาะติดทุกสถานการณ์จาก Line@matichon ได้ที่นี่
