การตัดสินใจประกาศ “ไม่รับ” ร่างรัฐธรรมนูญและคำถามพ่วงโดย นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
“สำคัญ” และทรง “ความหมาย”
แม้จะมี “ปฏิกิริยา” หงุดหงิด ไม่ว่าจะมาจาก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ไม่ว่าจะมาจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ก็ “เข้าใจ”
เข้าใจทั้งด้านของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เข้าใจทั้งด้านของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
และรวมถึง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ด้วย
น้ำเสียงอาจดำเนินไปในแบบ “ไม่รับก็ไม่รับ” หรือ “ไปยืนที่ไหนก็ไป ผมไม่เกี่ยว ไม่มีผล”
ก็ต้อง “เข้าใจ”
เข้าใจเหมือนกับ “ความนิ่ง” อันดำรงอยู่ของ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ
ต้องเข้าใจ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
ถามว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ รุนแรงและมีลักษณะแตกหักหรือไม่
แรง และ แรงส์
แม้ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จะยังมอบความไว้วางใจในการร่างรัฐธรรมนูญอยู่กับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ต่อไป
แต่ที่แน่ๆคือ เขาประกาศ “ไม่รับ”
เป็นการประกาศไม่รับทั้งๆที่เป็น “ผลงาน” ในความรับผิดชอบของ “คสช.”
“คสช.” ทุ่มแรง “สร้าง” และ “ถ่ายทำ”
ต้องยอมรับว่า “เยื่อใย” ระหว่าง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ กับทหารนั้น “ลึกซึ้ง”
เหตุการณ์เมื่อเดือนธันวาคม 2551 คงจำกันได้
หากไม่ได้รับการหนุนช่วยจากกองทัพ จากทหาร นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ คงไม่ได้เป็น “นายกรัฐมนตรี”
เหตุการณ์เมื่อปี 2552 และ ปี 2553 ก็เช่นกัน
หากไม่ได้รับการโอบอุ้ม ประคับประคองจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ คงไม่รอด
แต่แล้วเมื่อผ่านรัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 ผ่านการยกร่างรัฐธรรมนูญใน “ระยะเปลี่ยนผ่าน” แห่งการ “สืบทอดอำนาจ”
นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ กลับ “ปฏิเสธ”
เป็นการปฏิเสธทั้งๆที่ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ ออกมาเชียร์อย่างสุดลิ่มทิ่มประตู
เป็นการปฏิเสธทั้งๆที่ “คสช.” ทุ่มทุนสร้างและถ่ายทำ
การตัดสินใจของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จึงเป็นเรื่องสำคัญและเป็นการตัดสินใจอันแหลมคมยิ่งทางการเมือง
สะท้อนว่า “ร่างรัฐธรรมนูญ”นี้ “รับไม่ได้” จริงๆ
