09.00 INDEX สถานการณ์ เรียกร้อง ความมี ‘สติ’ ประสิทธิภาพ ในการบริหารจัดการ
ไม่ว่าท่าทีอันมาจากพรรคพลังประชารัฐ ไม่ว่าท่าทีอันมาจากพรรคประชาธิปัตย์ ไม่ว่าท่าทีอันมาจากพรรคก้าวไกล ไม่ว่าท่าทีอันมาจากพรรคเพื่อไทย ต่อการชุมนุมเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม
ล้วนน่าสนใจ ล้วนน่าติดตาม ล้วนน่านำมาสังเคราะห์ จำแนก แยกแยะในทาง “ความคิด”
โดยพื้นฐานที่ต้องยอมรับก็คือ ต่างห่วงใย วิตก
ขณะเดียวกัน ภายในความวิตก ภายในความห่วงใยนั้นก็พยายามในการหาหนทางออกที่ประเมินว่าเป็นผลดี นั่นก็คือ ไม่ต้องปะทะไม่ต้องขัดแย้งรุนแรงในทางการเมือง
ขณะเดียวกัน ภายในความวิตก ภายในความห่วงใยนั้นได้สะท้อนออกมาอย่างเด่นชัดว่า ไม่ว่าพรรคการเมือง ไม่ว่าการแสดง ออกของนักเรียน นิสิตนักศึกษา มีจุดต่าง มีช่องว่าง
ไม่เพียงจะเป็นช่องว่างในทาง “ความคิด” หากยังเป็นช่องว่างที่แบ่งออกตามช่วงแห่ง ‘วัย’ อย่างมิอาจปัดปฏิเสธได้
ช่องว่างระหว่าง ‘วัย’ ที่เคยเป็นห่วงนั้นมีความเด่นชัด
ความวิตกที่ไม่อยากให้เกิดสถานการณ์การเข่นฆ่าเหมือนกับเมื่อเดือนตุลาคม 2516 เหมือนกับเมื่อเดือนตุลาคม 2519 เหมือนกับเมื่อเดือนพฤษภาคม 2535 และเดือนพฤษภาคม 2553
ทำให้เกิดเสียงปรามไปยังนักเรียน นิสิตนักศึกษา กระทั่งมองข้ามข้อเรียกร้องหนึ่งอันดังขึ้นเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม
นั่นก็คือ ข้อเรียกร้องให้ ‘หยุดคุกคามประชาชน’
คำถามที่พรรคพลังประชารัฐ พรรคประชาธิปัตย์ พรรคเพื่อไทย พรรคก้าวไกล ต้องนำมาขบคิดพิจารณาก็คือ ข้อเรียกร้องให้ ‘หยุดคุกคามประชาชน’ ในทางเป็นจริงดำเนินไปอย่างไร
ขณะเดียวกัน สังคมก็ยังไม่เคยมีการอภิปรายอย่างกว้างขวางในข้อเรียกร้องของนักเรียน นิสิตนักศึกษา ว่าเป็นสิ่งที่สามารถกระทำได้หรือไม่ในกรอบแห่งความเป็นประชาธิปไตย
ท่าทีของสังคมยังคงมองเห็นว่าพวกเขาเป็น ‘เด็ก’ ที่ไม่โต
เมื่อเริ่มต้นเห็นพวกเขาเคลื่อนไหว เรียกร้องก็ไม่ได้มองที่ตัวเขาหากแต่มองไปยัง ‘เบื้องหลัง’ ว่าเป็นใคร
ความจริงแถลงการณ์อันมาจาก 100 กว่าคณาจารย์แทบจะทุกมหาวิทยาลัยในประเทศ น่าจะเป็นเครื่องยังให้เกิดความสำเหนียกในทางความคิด
คำถามก็คือ จะมีวิธีการอย่างใดที่มีประสิทธิภาพอย่างแท้จริง
คำว่าประสิทธิภาพในที่นี้จะต้องลงเอยด้วยความเข้าใจกัน
