สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ : โดย ขรัวตาขำ
พุทธศาสนา สำแดงสถานานุภาพทุกสิ่งทุกอย่างไว้ว่า สิ่งใดดำรงอยู่ไม่ได้ สิ่งนั้นก็ต้องปรับปรุงหรือเปลี่ยนแปลง
ความเปลี่ยนแปลงในโลกนี้มีตลอดเวลา อนิจจังจึงถูกยกเป็นบทแรก ในความเป็นนามและรูปว่า มีการปรับปรุง เปลี่ยนแปลง อยู่ตลอด เป็นของไม่เที่ยง มีทุกข์เป็นตัวเชิด จากนั้นความไม่มีตัวตนก็ตามมา เป็นเรื่องธรรมดาในความเป็นไป จนถึงเสื่อมสลายในที่สุด
ใครก็ตามที่ตั้งมั่นอยู่ด้วยความปกติ จะเห็นลักษณาการ เกิด เสื่อม ดับ เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ยอมรับความปกติที่เกิดขึ้น
เสื่อมก็แก้ไขซะ ใกล้ดับก็เอาตัวสงบไว้พิจารณา ไม่อินังขังขอบกับเรื่องเพ้อเจ้อไร้สาระอื่นๆ
การเมืองการปกครองในระบอบประชาธิปไตยก็เช่นเดียวกัน มีสถานภาพของตัว เช่น การที่คนส่วนใหญ่ร่วมกันตัดสินในเรื่องทำนองคลองธรรมที่ผิดครรลอง ใครยังตะแบงอยู่ ความเสียหายจะตกแก่ส่วนรวมอย่างประมาณมิได้
เรื่องหลักๆ ของโลกตอนนี้ อยู่ที่โรคระบาด แล้วชาติคนเอาชนะไม่ได้ เมื่อเต็มไปด้วยความอับจน คนก็เลยเหนื่อยกว่าสัตว์อื่น
ขณะที่โลกเจอะโรคและเต็มไปด้วยความขาดแคลน ชาติเล็กๆ อย่างเราก็เหมือนคนเจ็บหนักจาก 2 โรค คือ รอป่วย กับไม่มีอะไรกิน โดยมีการเมือง เศรษฐกิจ สังคม แยกย้ายเป็นรายย่อยเข้าโจมตีเป็นระยะ
ใครเป็นคู่ต่อสู้?
รัฐบาลหรือคนส่วนใหญ่
หรือเป็นคู่ต่อสู้ร่วมกัน
ถ้าร่วมกันต่อสู้ทำไมคนส่วนใหญ่จึงลำบาก
ทำไมจึงเดือดร้อนด้วยความอยู่รอดตามปกติ แต่ไม่รอดจากเรื่องอาหาร เครื่องนุ่งห่มที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค
มีความลักลั่นอะไรในสังคมนี้หรือ?
อำนาจและผลประโยชน์ ปิดหู ปิดตา คนผู้รับผิดชอบให้รับชอบอย่างเดียวตั้งแต่เมื่อไร
ช้าไม่เป็นการ นานไม่เป็นคุณแน่ๆ
ลืมหูลืมตายืนอยู่กับความจริงดู
กล้าหาญ ฉับพลันในความเปลี่ยนแปลง
ความผิดปกติในโลกนี้ ดำรงสถานภาพได้ยากเข้าทุกวัน
