แม้การตัดสินใจแสดงจุดยืน “ไม่รับ”ร่างรัฐธรรมนูญ ของ นายอภิ สิทธิ์ เวชชาชีวะ จะออกมาจาก “ความจัดเจน”
ความจัดเจนผ่านกระบวน “การเลือก” อย่างรอบคอบ
อย่างรอบคอบด้วยประสบการณ์ของ “นักการเมือง” และของ “พรรคประชาธิปัตย์”
ที่เลือกอยู่กับ “ฝ่ายชนะ” เสมอ
เหมือนที่ นายชวน หลีกภัย เคยเลือกเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2540 เหมือนที่ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เคยเลือกเมื่อเดือนธันวาคม 2551
แต่การเลือกครั้งนี้ของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และพรรคประชาธิปัตย์ก็เหมือนกับกำลังไต่เส้นลวด
เป็นเส้นลวดแห่ง “ความเสี่ยง”
เป็นความเสี่ยงจากสถานการณ์เนื่องแต่ “รัฐประหาร” เป็น ความเสี่ยงจากสถานการณ์เนื่องแต่”ขาลง”ทางการเมือง
ถามว่า นายอภิสิทธิ์ เวชชาชี่วะ จะรับได้แค่ไหน
นักการเมืองที่มีความไวต่อ “สถานการณ์” และต่อ “กระแส”ขึ้นลงในทางการเมือง
ย่อมอ่าน นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ “ออก”
อ่านได้ว่า การตัดสินใจของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ มิได้เป็นเรื่อง “ส่วนตัว”
เพราะมี นายชวน หลีกภัย เพราะมี นายบัญญัติ บรรทัดฐาน
2 คนนี้ “คร่ำหวอด” และ “เจนจบ”เพียงใด วงการการเมืองตระหนักรู้อยู่แก่ใจ
เบื้องต้นย่อมอ่านชะตากรรม”ประชามติ”ได้แล้ว
อ่านได้ว่ายากที่จะผ่านด่าน”การยอมรับ”ไปได้อย่างง่ายดายเหมือนที่เคย “ฝันหวาน”
พรรคประชาธิปัตย์จำเป็นต้อง”โดยสาร”ไปด้วย
กระนั้น การโดยสารไปกับกระแสร่างรัฐธรรมนูญไม่ผ่าน”ประชา มติ” ก็มิได้มองเพียงผลเฉพาะหน้า
ตรงกันข้าม ยังมองไปยัง “ผลสะเทือน”
นั่นก็คือ จากการที่ร่างรัฐธรรมนูญไม่ได้รับการยอมรับจาก ประชามติก็ยากยิ่งที่คสช.และรัฐบาลจะอยู่ได้อย่างเป็นปรกติ
ตรงนี้แหละที่”พรรคประชาธิปัตย์”อาสา
เป็นการอาสาโดยยังมอบความไว้วางใจให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ทำหน้าที่ต่อ
นั่นก็คือ ยืนอยู่ข้างๆ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
หากวิถีแห่ง”ประชามติ”ดำเนินไปอย่างที่พรรคประชาธิปัตย์ และนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ วิเคราะห์
นั่นหมายถึง บทบาทและความหมาย
เป็นบทบาทของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นความหมายของ พรรคประชาธิปัตย์ในทางการเมือง
ถึงเวลานั้นก็เป็นหนึ่งเดียวกับ นายสุเทพ เทือกสุบรรณ
ถึงเวลานั้นก็เป็นหนึ่งเดียวกับ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
ตรงนี้ต่างหากคือเป้าหมายของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
