แสดงละคร ‘คนเก็บขยะ’ ยืนยันหลักการ ‘คนเท่ากับคน’ ลั่น ให้เรื่องเละเทะจบที่รุ่นเรา
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ที่เวทีสะพานมัฆวานรังสรรค์ บริเวณด้านหน้ากระทรวงศึกษาธิการ กลุ่มศิลปินปลดแอก ตั้งเวทีทำกิจรรม โดยมีประชาชนร่วมปักหลักเป็นจำนวนมาก
เวลา 00.42 น. ก่อนการแสดงละคร เรื่อง คนเก็บขยะ จะเริ่ม พิธีกรประกาศว่า นักดนตรี วงโคตรเจริญ ติดด่านข้างหน้า ตำรวจไม่ให้เข้ามา
“เป็นอะไร ตำรวจไม่ให้มวลชนเข้ามา อยากให้ประชาชนชุมนุมยาวๆ เป็นเดือนๆ หรืออย่างไร จึงตั้งด่านไม่ให้เข้ามา”
จากนั้น มวลชนส่งเสียงไม่พอใจให้ตำรวจ
พิธีกรกล่าวต่อว่า ให้เข้าจากอีกทาง ต้องวนมา ได้ข่าวว่ากำลังจะปิด เขาจะทำแบบนี้ แต่สักพักเชื่อว่าจะมีมือที่มองไม่เห็นไปเอาบังเกอร์ออกมาให้เราเอง
จากนั้น ผู้ชุมนุมชาย ขอขึ้นกล่าวปราศรัย โดยกล่าวว่า ถูกกั้นไม่ให้เข้ามาเหมือนกัน เราเสียภาษี ทำไมเราเดินถนนไม่ได้ ฉะนั้น ถ้าเราเสียภาษี เราเดินได้ทุกที่ ตนแค่คนหนึ่ง เป็นพนักงานบริษัท ที่เลิกงานทำไมมาชุมนุมไม่ได้ เสียภาษี เข้าร้านสะดวกซื้อ เติมน้ำมันเสียภาษี 7 เปอร์เซ็นต์เหมือนกัน เงินประเทศคือของเรา อย่ามาห้ามประชาชนชุมนุม คนเหมือนกัน ไม่ปล่อยให้เรามีเสรีภาพ เอารถบัส เอารถตำรวจมากั้น ตำรวจแต่งเครื่องแบบก็พนักงานเหมือนกัน เขาทำงาน เราก็งาน เขาเสียภาษี เราก็เสียภาษี อย่ามาอ้างสิทธิ เสรีภาพต่อกันและกัน
“ขยะตรงนี้ที่จะเก็บ คือประยุทธ์ที่เราไม่ได้เลือกมา ไม่ได้ต้องการ เราต้องการคนที่เราเลือกตั้ง ให้เข้าไปในสภา ตามหนทางประชาธิปไตย ขยะที่เราทิ้ง เราทิ้งลงถัง ทุกครั้งเราเอาไปรีไซเคิลได้ แต่ขยะที่ไม่ต้องการเก็บคือประยุทธ์ ที่เราต้องทิ้ง ไม่ต้องการ” ผู้ชุมนุมชายกล่าว
เวลา 00.46 น. มีการแสดงละคร ตอน คนเก็บขยะ โดยตัวแทนคณะละครเผยว่า ได้แต่งบทและซ้อมให้เสร็จภายใน 5 ชั่วโมง เป็นเรื่องของการมองเห็นมนุษย์ว่าคุณค่าไม่เท่ากัน ประชาชนถูกมองว่าเป็นขยะ จึงเขียนละครเรื่องนี้ขึ้น
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ตัวละคร 4 คน สวมชุดสีขาว ถือถุงขยะมายังหน้าเวที ทั้งนี้ ตัวละครหลักเป็นผู้ชาย กล่าวว่า สั่งปิดตลาดมีแต่ขยะ ก็ย้ายไปเปิดอีกตลาด ตั้งกลางซอย ขยะเยอะกว่าเดิม โดยตัวละครหญิง อีกรายกล่าวว่า ต้องช่วยกันคนละไม้ละมือ จากนั้น สนทนาหาทางออก
ตัวละครหลักกล่าวต่อว่า ไม่รู้ทำไมไม่รักประเทศไทยกัน ไปมาแล้วหลายสิบประเทศทั่วโลก เมืองไทยถนนดีสุด ถนนเรียบกริบเลย หลายประเทศแย่กว่าเราเยอะ เราจึงควรรู้ว่าเราได้อะไรไปบ้าง มาช่วยทำความสะอาด ให้คนที่ไม่ได้อยู่ประเทศอิจฉา เพื่อลูกหลาน ที่ไม่ใช่กลุ่มเยาวชนปลดแอก ที่ไม่รักประเทศชาติ ก่อม็อบ สร้างขยะในม็อบ
จากนั้น ตัวละครเจอขยะอีกหนึ่งชิ้น ตัวละครถามหญิงถาม นี่ไม่ใช่คนหรือ ตัวละครอีกรายกล่าวว่า ขยะเดี๋ยวนี้พูดได้หมด โดยเมื่อคุ้ยออกมาได้เปลี่ยนเป็นหญิงชรา แต่งกายคล้ายคนชนบท โดยตัวละครชายมองว่าเหม็น จึงจัดการเก็บ
ต่อมา ตัวแสดงหญิงตั้งคำถามให้ทั้งสองฝ่ายตอบ เช่น เอาเงินภาษีมาซื้อเรือดำน้ำ หรือกระตุ้นเศรษฐกิจ รถไฟความเร็วสูง กับปานกลาง เอาอะไร คะแนนไม่ถึงเกณฑ์เป็น ส.ส.ได้ไหม โดยตัวละครชายตอบว่า ได้ ปัดเศษเอา
ตัวละครหญิงกล่าวว่า คนเท่ากับคน จะเท่ากับขยะได้อย่างไร จากนั้นมีสายโทรศัพท์เข้า ตัวละครชายรับโทรศัพท์และตกปากรับคำว่าจะจัดการขยะ ตัวละครหญิงจึงบอกว่า เมื่อวานแวนโก๊ะห์เข้าฝัน ขยะแน่นอน
ตัวละครนักเรียนหญิงกล่าวว่า ไม่ใช่ขยะ คืออนาคตของชาติ พวกเราคือประชาชน หนูขอเรียกร้องไปยังประชาชนทุกคน ถ้าคุณมองเห็นว่าสังคมไม่ยุติธรรมจากโครงสร้างที่บิดเบี้ยว เอื้อพวกพ้อง การใช้ภาษีที่ไม่โปร่งใส สนใจผลประโยชน์มากกว่าพัฒาประเทศ ขอให้ทุกคนยืนยันในหลักการเดียวกัน ว่าเราไม่ต้องการ สังคมบิดเบี้ยว การคอร์รัปชั่น
โดยมวลชน ได้ร่วม ชู 3 นิ้ว แสดงจุดยืน
ตัวละครนักเรียนหญิงกล่าวต่อว่า ตำรวจ ทหาร ขอให้ยืนยันศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ด้วยการทิ้งอาวุธ ชู 3 นิ้ว ปกป้องคนไทย ไม่คุกคามประชาชนอีก ทุกคนรักสบาย อยากนอนอยู่บ้าน คูคอนเสิร์ต เล่นเกม แต่ที่เรามา เพราะมีสิ่งที่อยากปกป้อง คืออนาคตของประเทศ
“ขอยืนยันว่าประเทศไทยนี้สามารถมีอนาคตที่ดีกว่านี้ได้ คิดถึงประเทศที่ไม่ใช้ความรุนแรง ไม่มีรัฐประหาร ภาษีถูกนำไปพัฒนาชีวิตคนได้อย่างมีประสิทธิภาพ คือสิ่งที่ทำให้ต้องออกมา เรื่องเละเทะทั้งหลาย ขอให้มันจบที่รุ่นเรา” ตัวละครนักเรียนหญิงกล่าว ก่อนตัวละครทุกตัวจะยืนชู 3 นิ้ว ร้องเพลง Do you hear the people sing
