สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ
มีข่าวแทรกข่าวซ้อนเข้ามาเรื่องหนึ่งว่า ประมุขฝ่ายเป็นห่วงความบอบบางขององค์กรในประเทศกว่า 10 แห่ง
กองเชียร์ข้างถนน ตะโกนเอาใจว่า โถ อุตส่าห์รู้ว่าหน่วยงานในเมืองไทยมีความเปราะบางอยู่มากมาย
นัดพบปะพูดคุยกันระหว่างองค์กร ช่วยเหลือเกื้อกูลกันประสายาก ทำงานประสานงานกันยิ่งกว่าประสานงา ความรวดเร็วแคล่วคล่องว่องไว ไม่ขัดแย้งกันแบบตัวใครตัวมัน การร้องเพลงเชียร์เพลงเดียวกัน ความสำเร็จน่าจะเอื้อมถึงไม่มากก็น้อย
ฝ่ายกองเชียร์ใต้ร่มไม้ เกิดเห็นอกเห็นใจประมุขฝ่ายจับจิต อยากฝากจดหมายน้อยให้ระลึกรู้เต็มที่ ทั้งที่รู้ว่าเสียงสุดท้ายที่ประมุขฝ่ายฟัง คือ เสียงในลำคอของตัวท่านเอง และรู้หรือยังว่า ปีนี้เข้า 67 ปี เต็มแล้ว ความสมประกอบเต็มวัยมีหรือ
ไม่มีใครประทานกราบเรียน ประมุขฝ่ายตรงๆ เลยหรือว่า ถ้าชาติบ้านเมืองตกอยู่ในภาวะวิกฤต คนในชาติทุกผู้คนต้องทำงานด้วยความวิกฤต ขยันกว่าเดิม 2 เท่า กินน้อย หลับน้อยกว่าเก่าเท่าหนึ่งก็ได้
ถ้าได้คณะผู้ปกครอง เข้าใจและมองเห็นวิกฤตชนิดเช่นนี้ แล้วทำงานหนักกว่าเก่า คิดก่อนงาน หาข้อสรุปให้ลงตัว มองอนาคตให้ออกว่า ความเจริญสืบไปเบื้องหน้า อาศัยโครงสร้างเศรษฐกิจแบบเก่าไม่ได้ ต้องคิดใหม่ทำใหม่เกือบทั้งหมด
ตกอีหรอบนี้ องค์กรบอบบางของประเทศนี้ไม่ใช่มีเป็นสิบๆ แห่ง
หากบอบบางหมดทั้งประเทศ
แทบหาวันหยุดงานให้ไม่ได้
หรือถ้าหยุดงานแล้ว สงบราบคาบเพียงอย่างเดียว
ไข่ น้ำปลา ข้าว ฯลฯ ขาดแคลน เวลาสตางค์กระเป๋าขาด
แม่น้ำแห้งแล้งหลายสาย
ไฟไหม้ป่า ไม่เคยหยุดตามคำสั่ง
ผลผลิตจากแผ่นดิน งอกเงยไม่งอก
ไพร่ฟ้าเปลี่ยนหน้าเป็นยาจกไปทุกวัน
องค์กรสิบกว่าแห่งบอบบางจริงหรือ
หรือบอบบางกันทั้งประเทศ
เหมือนจะรอคอยยาทำลายไวรัสโควิด-19แบบเดียวกัน?
ขรัวตาขำ
