รถไฟไทย-จีนความเร็วสูง สปีดต่ำ 3.5 กิโลเมตรแถวๆ กลางดง ‘โคราช’ ไปไม่ถึงไหน ขึ้นคันดินรอยังไม่ได้ เหตุเจรจาปิดจ๊อบยาก
ที่ว่าแน่นอน แบ่งซอยเอาฤกษ์เอาชัยแค่นี้ก่อน เอาเข้าจริงก็ยังไม่แน่ไม่นอน จับเข่าสิบกว่ายก ผลัดกันรับหน้าเสื่อเจ้าภาพ ขบวนกลับจอดแช่ สตาร์ตไม่ติดอยู่อย่างนั้น
ขณะอีกโปรเจ็กต์ใหญ่ ‘ไฮสปีด’ 4 เส้นทาง รัฐโหมประโคมลุยทำแน่ไม่ได้แค่โม้
งานโฆษณาก้าวหน้ากว่าทางกายภาพมาก แต่ก็ไม่ว่ากัน ถือเป็นคำมั่นสัญญาผูกมัด
โครงการเป็นหมื่นเป็นแสนล้าน มันต้องรอบคอบดูให้ถ้วนถี่ ที่ช้าไม่เกี่ยวฝีมือ!
4 เส้นทางไฮสปีดเทรน ที่เห็นๆ มีศักยภาพทางเศรษฐกิจ ก็สายกรุงเทพฯ-ระยอง, กรุงเทพฯ-หัวหิน
บ.ยักษ์ใหญ่จ้องตาเป็นมัน แต่เกี่ยงเงื่อนไขสัมปทาน 30 ปีสั้นไป เรียกร้องขยับขยายต่อรองเพิ่มเป็น 50 ปี
ปมอื่นๆ เพื่อเอื้อให้โครงการเกิดขึ้นได้จริงๆ มีข้อเสนอ เงื่อนไขจูงใจเอกชนลงทุน ก็เช่นยกงานพัฒนาที่ดินตามแนวเส้นทาง หรืออาจให้รัฐลงทุนงานโยธา ระบบบ้าง
แต่ยังไม่มีข้อยุติ
ทั้งนี้ทั้งนั้น เรื่องที่ยกตัวอย่างถือว่ามีเหตุผลเฉพาะตัวโครงการเดินรถ เก็บค่าโดยสารมันไม่คุ้มเงินลงทุน
ไม่มีอย่างอื่นแถมเอกชนหน้าไหนจะทุ่มสู้
แต่ตัวสิทธิพิเศษโปรโมชั่นเสริมนี่แหละสำคัญ เป็นเรื่องหลักต้องดูให้พอเหมาะพอดี
ยิ่งเศรษฐี-เจ้าสัวที่ขยับตัวจ้องเค้ก เป็นกลุ่มทุนใกล้ชิดรัฐบาล ก็ยิ่งต้องระมัดระวัง
อย่าเอาเปรียบ-อย่าเสียเปรียบ
