09.00 INDEX เสียงร้อง ชาวแฟลตดินแดง 1-17 เสียงร้องถึง หน่วยควบคุมฝูงชน
การปรากฏขึ้นของป้ายผ้าพร้อมข้อความ “ขอให้ยุติ เสียงปืน-แก๊สน้ำตา/มันสร้างความเดือดร้อน/ให้กับพวกเรา รู้บ้างไหม” มีความสำคัญเป็นอย่างสูง
ไม่เพียงเป็น “ปฏิกิริยา” และ “เสียงสะท้อน” โดยตรงจากสถานอันเกิดขึ้น ณ บริเวณสามเหลี่ยมดินแดงนับแต่วันที่ 1 สิงหาคม
หากที่ละเอียดอ่อนและอ่อนไหวเป็นอย่างสูงอยู่ตรงที่เนื้อความ ซึ่งปรากฏผ่านป้ายผ้าสีขาวมาจาก “คณะกรรมการแฟลต 1-17 ดินแดง 1” และกลุ่มเรา เอ๋ อดิศร
คล้อยหลังการปรากฏขึ้นของป้ายผ้าได้ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวบางอย่างตามมา อย่างแรกที่สุดก็คือ การย้ายตู้คอนเทนเนอร์ที่เคยตั้งขวางอยู่บนถนนวิภาวดีรังสิตออกไป
อย่างต่อมาก็คือ มีการส่งเจ้าหน้าที่จากการเคหะแห่งชาติไปยังชาวแฟลตดินแดง 1 และเรียกร้องให้ปลดแผ่นป้ายผ้าออก
เท่ากับสะท้อนให้เห็นว่า “ปฏิกิริยา” ของป้ายผ้าพุ่งไปยังที่ใด
เท่ากับสะท้อนให้เห็นความอ่อนไหวจากปีกของรัฐบาล ไม่ว่าจะเป็นด้านของตำรวจ ไม่ว่าจะเป็นด้านของผู้มีอำนาจทางการเมือง
แรกที่เกิดสถานการณ์การชุมนุม ณ บริเวณตู้คอนเทนเนอร์บนถนนวิภาวดีรังสิต เพื่อสกัดกั้นมิให้มวลชนไหลทะลักไปหน้ากรมทหารราบที่ 1 มีความพยายามออกข่าวว่าเป็นการชุมนุมที่เป็นชนวนรุนแรง
คำประกาศและการเคลื่อนไหวของ “หน่วยควบคุมฝูงชน” หรือ คฝ. ชี้ไปยังการรวมตัวของเด็กวัยรุ่นว่าเป็นต้นเหตุ
กระนั้น ภาพจากการเคลื่อนไหวนับแต่วันที่ 1 สิงหาคมเรื่อยมาจนถึงวันที่ 21 สิงหาคม ที่ทยอยปรากฏต่อสังคมแทนที่จะชี้นิ้วกล่าว โทษไปยังเด็กๆ ที่ต่อมาเรียกตัวเองว่าเป็น “กลุ่มทะลุแก๊ซ”
กลับเป็นการมองไปยังบทบาทและปฏิบัติการของหน่วยควบคุมฝูงชนที่ไม่เพียงแต่ไล่ต้อนเด็กๆ หากแต่ส่งผลข้างเคียง
และที่สุดก็ปรากฏผ่าน “ป้ายผ้า” ของชาวแฟลต 1-17
เสียงของชาวแฟลตเป็นเสียงที่เป็นเอกภาพ และลงความเห็นไปยังต้นตอของปัญหานั่นก็คือเสียงปืนและแก๊สน้ำตาเตือนไปยังตำรวจ
สภาพที่สถานการณ์ซึ่งเริ่มตั้งแต่ตอนค่ำของวันที่ 1 สิงหาคม ต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 21 สิงหาคมดำเนินไปอย่างยืดเยื้อ
หากไม่สามารถ “ระงับ” ลงได้อย่างราบรื่นน่าจะเป็น “ปัญหา”
