สถานการณ์ จากสามเหลี่ยมดินแดง คำถามความสงบ จะ ‘จบ’ ลงอย่างไร
ยิ่งสถานการณ์ในพื้นที่สามเหลี่ยมดินแดงอันสัมพันธ์กับบ้านพักของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ในกรมทหารราบที่ 1 บานปลายขยายตัวมากขึ้นเพียงใด
ยิ่งก่อให้เกิดภาพเปรียบเทียบในทางการเมืองอย่างแหลมคมยิ่งขึ้นเพียงนั้น
มิใช่เป็นภาพเปรียบเทียบต่อการเคลื่อนไหวทางการเมืองในรูปของ ‘คาร์ม็อบ’ ซึ่งริเริ่มโดย นายสมบัติ บุญงามอนงค์ เท่านั้น หากแต่ยังไปสู่ ‘คาร์ปาร์ก’ ที่พัฒนาโดย นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ
ทั้งๆ ที่เป้าหมายในการเรียกร้องของ “เยาวชนทะลุแก๊ซ” ในพื้นที่สามเหลี่ยมดินแดง กับเป้าหมายในการเรียกร้องของ นายสมบัติ บุญงามอนงค์ และ นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ มิได้แตกต่างกัน
นั่นก็คือ เป็นการเรียกร้องเพื่อการเข้าพบ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นการเรียกร้องเพื่อให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ลาออก
คำถามก็คือ เหตุใดการปฏิบัติต่อ ‘การเคลื่อนไหว’ จึงแตกต่าง
เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของ ‘ทะลุแก๊ซ’ รุนแรง เป็นเพราะการเคลื่อนไหวของ ‘คาร์ม็อบ’ สงบ สันติ อหิงสา กระนั้นหรือ
หากใครที่ติดตามการเคลื่อนไหวนับแต่เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม เรื่อยมาจนถึงวันที่ 23 สิงหาคม อาจจะติดอยู่กับภาพของ ‘แก๊สน้ำตา’ อาจจะติดอยู่กับภาพและเสียงของ ‘กระสุนยาง’
คำถามก็คือ ในสายตาของรัฐบาลไม่ว่า ‘คาร์ม็อบ’ ไม่ว่า ‘ทะลุแก๊ซ’ ล้วนขัดต่อ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน ล้วนกระทำผิดกฎหมายทั้งสิ้น
จะต่างก็เพียงแต่ว่ากำลังรอว่าจะออกหมายเรียก จะออกหมายจับต่อ นายสมบัติ บุญงามอนงค์ และหรือ นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ ด้วยข้อหาใดเท่านั้น
ขณะที่กล่าวสำหรับสถานการณ์ต่อ ‘ทะลุแก๊ซ’ เพียงพวกเขานั่งรถมอเตอร์ไซค์เข้ามาในพื้นที่และรวมตัวกันบนถนนวิภาวดี
กระสุนยาง แก๊สน้ำตา และรถฉีดน้ำจีโน่ก็พร้อมขับเคลื่อน
สถานการณ์อันเกิดขึ้นในพื้นที่สามเหลี่ยมดินแดงใกล้กับกรมทหารราบที่ 1 จึงไม่เพียงแต่มีความต่อเนื่องหากแต่ที่สำคัญได้ขยายแนวออกไปอย่างกว้างขวาง บานปลาย
มี ‘เยาวชน’ และ ‘มวลชน’ ถูกจับกุมจำนวนเป็นร้อย
มีภาพและความรุนแรงอันก่อให้เกิดการเปรียบเทียบทั้งจากด้านของ ‘ทะลุแก๊ซ’ และจากด้านของ ‘ควบคุมฝูงชน’ มากมาย
กลายเป็นคำถามว่าสถานการณ์จะจบลงอย่างสงบได้อย่างไร
