สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

หลังเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2557 เป็นต้นมา

ป่าชายเลนแห่งนี้ทำอะไรหายนะหมด

ไม่น้อยก็มาก ไม่มากก็น้อย

ภาพใหญ่ ภาพกลาง ภาพเล็ก ชำรุดทรุดโทรมลงไปตามกัน

ความอยู่รอดของชีวิตอย่าง อาหาร ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค ยากแค้นขาดแคลนเป็นลำดับ

สิ่งเสริมสร้างชีวิต เช่น ดิน น้ำ ลม ไฟ อากาศ วิญญาณ ผุกร่อนล่อนแก่นถึงกระดูก

ไม่วัฒนาให้อาศัย

หลักธรรมอันเป็นโครงสร้างของประเทศชาติ ในรูปกระทรวง ทบวง กรม ต่างๆ หน่วยงาน 108-1,009 ประดามีแต่อดีต ไม่เคยถูกตีแผ่และทบทวนให้ปรับปรุง ไม่ว่าจะเชิง พลศึกษา การศึกษา สาธารณสุข กรมกองต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผู้คน

ถูกทิ้งให้รกร้างตายซาก

กฎ กรอบ ระเบียบวินัย ที่ให้คนส่วนใหญ่อยู่อย่างถูกต้องเป็นธรรม สุจริตด้วยอาชีพ ไม่เอารัดเอาเปรียบเพื่อนร่วมชาติด้วยกันอย่างน่าเกลียด เลอะเปรอะเปื้อนบนแผ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่า

โดนฉีกกระชากครั้งแล้วครั้งเล่า

โดยการปล้นของพละกำลังส่วนเกิน ใคร่ดีใคร่เด่นตามชายขอบสังคม และเพื่อผลประโยชน์สีเทา

7 ปี ผ่านไป ไวเหมือนโกหก

แม้สายน้ำจะไม่ไหลกลับ

หากน้ำก็มีสิทธิจะไหลท่วมทั้งสายสุดลูกหูลูกตา

ท่ามกลางน้ำตาหลั่งไหลท่วมพื้นปฐพี

เสียงปรบมือโห่ร้องก็ยังปรากฏ

และเสียงของความเงียบก็ยังบรรเลง

ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด

เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่

สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี

เถลิง ประเทศ ชาติไทย ทวี มีชัย ชโย

ไชโย ไชโย ไชโย…..

ขรัวตาขำ