สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ
คืนวันผ่านไปต่อเนื่อง ฝากบทเรียนให้มนุษย์สังคมทีละบทสองบทตลอดมา
คนที่คิดว่า กำปั้นใหญ่ได้เปรียบที่สุดในสมัยรัชกาลที่ 6 ถึงปัจจุบัน เสี้ยนเส้นเล็ก เข็มเล่มน้อย ถูกวางไม่ถูกที่ หรือวางไม่เป็น ไอ้กระจอกกระจ้อยพรรค์นั้น ก็สามารถทำให้ชีวิตข้างเคียงสะดุดลงได้
ยิ่งกำปั้นใหญ่เล็กอยู่ในสมัยเดียวกัน ความรู้พื้นฐานสิ่งแวดล้อมใกล้เคียงกัน ขนมผสมน้ำยาเหมือนๆ กัน ผลลัพธ์ย่อมออกมาคล้ายกัน
ยืนอยู่คล้ายกับทำงานเพื่อคนส่วนใหญ่ แต่ไม่ทำ ทำไม่เป็น อยากอยู่แต่ในอำนาจ
อำนาจแค่ปลายเสี้ยน ปลายเข็มนั้นเอง ก็จะสอนอะไรต่อมิอะไรให้มากมาย
สอนให้คลั่ง ฆ่า อาฆาต นั้น หนึ่ง ละ
สั่งให้สงบชั่วคราวได้ชั่วครู่ เพื่อหลอกศัตรู
หรือถ้า รำลึกนึกได้ด้วยความไม่ประมาท ก็อาจจะนึกถึงผลงานที่ผ่านมาว่าพลาดพลั้งอะไรลงไปบ้าง
อาจจะต้องเอาประวัติศาสตร์การปกครองมากางเล่น นับแต่สมัยพระบรมไตรโลกนาถ, สมัยสมเด็จพระนารายณ์,
สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสิน, สมัยรัชกาลที่ 1, รัชกาลที่ 5 หรือ ของหลวงประดิษฐ์มนูธรรม, หลวงพิบูลสงคราม ดูพอหยาบๆ ว่า ควรปรับแปลงให้เป็นประโยชน์แก่คนส่วนใหญ่ในปัจจุบันอย่างไรบ้าง
ชาติบ้านเมืองวิกฤต ต้องแก้การทำงานให้วิกฤตด้วยหรือไม่ หรือต้องมีวันหยุด คอยวันประชุม จึงจะขยับงานได้
งานเปราะบางที่เกี่ยวข้องทางเศรษฐกิจ ใช้ถูกคน ใช้คนเป็นทำหรือเปล่า มีการติดตามแก้ไข สรุป เพื่อส่วนรวมเพียงไร
จะเข้าไตรมาสสุดท้ายหรือไม่เข้าไตรมาสของปี ความเปลี่ยนแปลงที่จะทำส่วนรวมเป็นบวกมีอยู่เสมอ
ดูรายได้-รายจ่าย ของประเทศชาติโดยรวมก็จะเห็น
ทำมาหากินโดยสุจริตไม่เป็น
ทางทุจริตจะเหลือทางรอดอยู่กี่ทาง?
ขรัวตาขำ
