ในที่สุด กรณี “อโลฮา ฮาวาย” ก็กลายเป็นปัญหาลักษณะเดียวกันกับ กรณี “แม่ผ่องพรรณพัฒนา”
อยาก”ปิด” แต่ก็ “เอา” ไม่อยู่
ลองคิดดูอย่างสามัญอย่างยิ่ง ในเมื่อการไปสร้าง “ฝาย” ให้กับชาวบ้านที่ อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ เป็นเรื่องดี
ทำไมไม่เปิด “แถลง”อย่างครึกโครม
แต่พอทำอย่างลับๆล่อๆ เพียงแค่เอารูปลงในเว็บไซต์สมาคมภริยาข้าราชการสำนักงานปลัดกระทรวงกลาโหม
ผู้คนก็เริ่ม “สงสัย”
ความสงสัยจากจุดเล็ก-เล็กนี้เองมีสภาพเหมือนกับ “น้ำผึ้งหยด เดียว” ในทางความรู้สึก
การ “สาว” เรื่องอื่น-อื่นจึงได้ตามมา
ตามมาเหมือนกับความอยากรู้ว่าผู้ร่วมทริป “อโลฮา ฮาวาย” จำนวน 30 กว่าคนนอกเหนือจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ มีใครบ้าง
พอบอกว่า “ไม่เปิดเผย” เท่านั้นแหละก็อยากจะ “เปิด”
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนกับ “ข้อความ” บางข้อความที่ติดเป็นคำประกาศต่อสาธารณะ
“ห้ามอ่าน” ก็ “อยาก” อ่าน
ห้ามเดิน “ตัดสนาม” ก็เท่ากับกระตุ้นให้คนอยากลัดตัดสนามเพื่อท้าทาย
ปฏิกิริยาจากกรณี “อโลฮา ฮาวาย” ก็เช่นเดียวกัน
ไม่เชื่อก็ลองไปสัมผัสความรู้สึกของ นิติพงศ์ ห่อนาค หรือ “พี่ดี้” ดู
ไม่เชื่อก็ลองไปสัมผัสความรู้สึกของ ชัย รายวัตร ดู
ท่านเหล่านี้ล้วนเป็น “กองเชียร์” ให้กับการรัฐประหาร ให้กับคสช.มาแล้วทั้งสิ้น
แล้ว ณ วันนี้ “รู้สึก” อย่างไร
ความน่ากลัวอย่างยิ่งก็คือ การต่อหัว ต่อหาง จากความคลางแคลง กังขา
โบราณสรุปว่า “วิลิศมาหรา”
ตอนนี้ “โซเชียล มีเดีย” ไปไกลมากยิ่งกว่าหนังสือพิมพ์นำเสนอมากมายหลายขุม
ที่ว่า 38 คนนั้นไม่ใช่แล้วกลายเป็น 40 กว่าคน
ที่ว่าเป็น “ผู้สื่อข่าว” 2 จากสถานีโทรทัศน์กองทัพบก หรือททบ. 5 ไม่ใช่แล้ว
กลายเป็นมีเพิ่มเข้ามาอีก 1
และ 1 ที่ร่ำลือกันในแวดวง “โซเชียล มีเดีย” นั้น ก็มากด้วยสีสัน
ทั้งหมดนี้ “สะท้อน” อะไร
ตอบได้เลยว่า สะท้อนกระบวนการบริหารจัดการข่าวอันมากด้วย”ความเสี่ยง”
โดยมองข้าม “ต่อมอยากรู้” ไปอย่างน่าเสียดาย
