สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

วันสุดท้ายของปีนี้ คืบคลานเข้ามาทุกวัน

ใกล้ฉลองส่งท้ายปีเก่า สวัสดีปีใหม่เข้าไปทุกที

อย่าเพิ่งถามว่า จะเอาอะไรไปฉลอง?

วัน เดือน ปี เป็นห้วงเวลาตามปกติของกาละ

มาแล้วก็ไป ไม่ค่อยกลับคืนมา

เหมือนความตาย

เหลืออยู่ก็แต่ความทรงจำ

เต็มไปด้วยสิ่งที่ดี ก็มีแต่ความดีที่คิดถึง

น้อยหรือไม่มีเลย ก็ไม่มีใครนึก

ผู้คนจำนวนหนึ่ง จึงต้องการเวลามากๆ

นัยว่า เพื่อไว้ทำความดีให้ผู้อื่นระลึกถึง

ทั้งที่รู้งูๆ ปลาๆ ว่า เวลาเพียง 1 วัน จะทรงคุณค่ากว่า ถ้าทำงานให้คนอื่นระลึกรู้

ต่อให้มีหมื่นวัน แต่ถ้าทำอะไรไม่เป็นสรรพรส สุนัขไม่รับประทาน

เวลาก็ไม่มีความหมาย

————-o————-

ไทยเรา เป็นเมืองที่มีรัฐธรรมนูญมากฉบับ

ทำไว้ฉีก ไว้เป็นเกราะป้องกัน ก็เป็นเรื่องของใครที่ต้องอยู่ในเมืองขณะนั้นแบบไหน

มีอยู่ฉบับหนึ่ง ผู้ร่างหลุดออกมาว่า เขาอยากอยู่ยาว

จะยาว จะสั้น อย่างไร เวลานั้นลองนับเริ่มต้นเมื่อไรแล้ว เวลาที่สิ้นสุดก็จะตามมา

ยาวไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มี

ครบ 7 ปี ก้าวย่างเข้าปีที่ 8 ก็ออกอาการ

เคยชกมวยไม่เป็นอยู่ดีๆ พอใกล้ยกสุดท้ายกลับชกเปรอะกว่ายกต้นๆ เสียอีก

การเมือง เศรษฐกิจ สังคม เจ๊งมากเจ๊งน้อยกันเป็นแถว

ไม่เจ๊ง ไม่มี

ถึงกระนั้น การอยากอยู่ยาว ก็ยังปรากฏอาการ

ชวนให้วิตกตามๆ กันว่า

อีก 6 เดือนครึ่งข้างหน้า เลือกตั้งผู้ว่าฯ กทม. จะมีจริงหรือไม่?

รวมถึงเลือกตั้งใหญ่อีก

การเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย

เป็นอาการผ่องถ่ายมิให้สังคมระเบิดกลางคัน และเป็นการกำหนดและต่ออายุส่วนรวมให้ยืนยงต่อไปได้

ไม่มีการเลือกตั้ง

ไม่เอาประชาธิปไตย

ไม่เอาคนส่วนใหญ่

จะอยู่ไปได้ยังไง?

แล้วอยู่รอดได้จริงหรือ?!

ขรัวตาขำ