สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

สถานีนี่นี้…ปัจจุบัน สถานีหน้านั้น…มรณะ

คนเรา ถึงคราวจวนอยู่จวนไป เขาว่ามักมีสิ่งบอกเหตุ

ถามว่า เหตุอะไร?

เหตุแห่งความหายนะ เหตุแห่งความฉิบหาย หรืออะไรทำนองนั้น

เหตุอื่นไม่ค่อยปรากฏ

ผู้ปกครองหลายต่อหลายคน เป็นโรคเก็บกดสมองส่วนเดียวมาตลอด มีอะไรมากระทบกระทั่ง มากบ้างน้อยบ้าง พอใจแกว่ง แค่ฟังไม่ได้ศัพท์ก็จับมากระเดียด หาเรื่องเชยๆ เฉิ่มๆ ไปทั่ว

ตามประสาจวนอยู่จวนไป

คำตอบสถานีหน้านั้น คือ ได้ไปแน่

ร่ำลือกันตลอดทั่วตลาดโควิดว่า คนที่ต้องไปก่อนไป ขณะนี้มีอยู่ 2 คน

ประมุขฝ่ายบริหารนั้น 1 ละ

ประมุขฝ่าย กทม. อีก 1

ความจริง 2 ท่านนี้ ตายเกินตายก่อนล่วงหน้ามานานแล้ว

ท่านมีความอยากในงาน

แล้วก็อยากในเงิน

เหตุและปัจจัย 2 ข้อนี้ สำคัญมากในการบริหารชาติบ้านเมืองให้คนส่วนใหญ่อยู่รอด

แต่จะเป็นสับปะรังเคทันที ถ้าอยู่ในซีกตรงกันข้าม

และทำความวิบัติหายนะอยู่ตลอดในหมู่ผู้ปฏิบัติผิดช่องผิดทาง

ทั้งหลายทั้งปวงนั้น ล้วนมีเวลาตั้งอยู่ขณะหนึ่ง

ถึงเวลา เสื่อม ดับ ก็จะกระโดดประชิด และลากไปทึ้งในยามชรา

ไม่ต้องไปถาม 2 ประมุขสมมุตินั้น ว่าถึงเวลาหรือยัง?

เพราะการตอบไม่ตรงคำถาม ไม่ใช่วิสัยวีรบุรุษ

บุรุษผู้มีสมองซีกเดียวอีกจำนวนหนึ่ง สะดุดกับคำพูดฉุกเฉินสุดท้ายไม่ได้

จะเป็นด้วยเหตุ คุ้นจำมาตั้งแต่เกิด ใจแกว่งมาตั้งแต่แตกพาน จับมากระเดียดตั้งแต่เริ่มฝันเปียก

ได้ยินเหมือนได้ยินคำถามเมื่อใด

อาการเก็บกดระเบิดปะทุทันที

ทั้งที่มีคำขอบคุณห่อหุ้มคำสุภาพ

แต่ซีกเดียวคิดไม่ทัน

คิดแต่จะโต้ตอบเพียงวาทะ

ยิ่งสติปัญญา

ยิ่งไม่ต้องหา

เมื่อไม่หาก็ไม่เจอะ

ไม่เจอะก็อย่าไปหา

เหลือเพียงนามรูปที่มีอยู่ ซึ่งไม่สมประกอบ

ไม่ครบคน ไม่เป็นไปด้วยหลักและความรู้สากล

นามรูป สมองส่วนเดียวเช่นนี้ จำเป็นสำหรับประเทศนี้ พอหรือยัง?

ยังไม่พอ

เหลือเวลาอีกเท่าไร?

ขรัวตาขำ