คอลัมน์หน้า 3 : ปัจจัย ภายใน ของ ประยุทธ์ จันทร์โอชา ชี้ขาด อนาคต
ไม่ว่าจะเป็นกรณี “สภาล่ม” อย่างซ้ำซากและต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ตำแหน่งประธาน “กรรมาธิการ” หลุดมือจากคนของพรรคพลังประชารัฐ
ปัจจัย “ชี้ขาด” อย่างแท้จริงมาจากไหน
แม้ความหงุดหงิดจากบรรดา “วิปรัฐบาล” จะชี้มือไปยังบทบาทของพรรคร่วมฝ่ายค้าน แต่เมื่ออยู่ร่วมกันในที่ประชุมวิปก็ต้องยอมรับ
ยอมรับว่า “ปัญหา” มาจาก “พวก” เดียวกัน
หากภายในของพรรคพลังประชารัฐเป็นเอกภาพ หาก “บารมี” ของประธานวิปรัฐบาลมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมสมบูรณ์
ยากอย่างยิ่งที่จะเกิดสภาวะ “สภาล่ม”
รูปธรรมล่าสุดกรณีที่ทำให้ นายไพบูลย์ นิติตะวัน ต้องหลบไปนอนเลียแผลอย่างเจ็บปวดก็เด่นชัดยิ่งว่ามาจากปัจจัยตรงไหน
สนิมย่อมเกิดแต่ “เนื้อใน” ของเหล็กนั่นเอง
ไม่ว่าจะมองในพรมแดนของ “สงคราม” ไม่ว่าจะมองในพรมแดนของ “การเมือง” ปัจจัยภายนอกอาจจะมีผลในระดับที่แน่นอน
แต่ปัจจัย “ภายใน” จะมีส่วน “ชี้ขาด”
บทเรียนจากสงครามสามารถศึกษาได้จากกลยุทธ์ที่เรียกว่า “ม้าไม้เมืองทรอย” ประสานเข้ากับบทสรุปของ “ดักกง” ที่ว่า
“ป้อมค่าย” ตีแตกจาก “ภายใน”
ขณะที่บทเรียนจากการเมืองสามารถประยุกต์จากกรณีศึกษาในประวัติศาสตร์และความเป็นจริงในทางวิทยาศาสตร์ที่ว่า
“สนิม” เกิดแต่ “เนื้อใน” ของเหล็ก
ยิ่งย้อนไปยังอุปมาฉันใดว่า ต่อให้ฟักก้อนหินอย่างไรก็ไม่สามารถเป็น “ลูกไก่” ออกมาได้ จำเป็นต้องนำ “ไข่” มาฟักจึงจะสมประสงค์
ทุกการเปลี่ยนแปลงจึงมาจาก “ภายใน”
จึงถูกต้องแล้วที่ทุกครั้งเมื่อเกิดปัญหาจักต้องตามมาด้วย การนั่งลงและรับประทานอาหารร่วมกันของ “กลุ่ม 3 ป.” ที่บ้านป่ารอยต่อ
นั่นคือ การยอมรับต่อ “ความเป็นจริง”
ไม่ว่าเรื่องอันเกิดขึ้นในเดือนกันยายน 2564 ไม่ว่าเรื่องอันเกิดขึ้นในเดือนมกราคม 2565 หรือล่าสุดในเดือนกุมภาพันธ์ 2565
ล้วนมาจาก “ภายใน” ของ “รัฐบาล”
มิใช่ฤทธิ์เดชของ โทนี่ วู้ดซัม มิใช่เพราะกำลังภายในของ นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ หากแต่เนื่องมาจากความสัมพันธ์ภายในของ “กลุ่ม 3 ป.”
ระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
อาการมึงวาพาโวยอันออกมาจากคนอย่าง “แรมโบ้” อาการมึงวาพาโวยอันออกมาจากคนอย่าง “ปลาบู่” เสมอเป็นเพียงไอ้ห้อยไอ้โหน
เนื้อแท้คือเอกภาพภายในของ “กลุ่ม 3 ป.”
ปมเงื่อนอยู่ตรงที่แม้จะมีการรับประทานอาหารร่วมกันมาแล้วหลายครั้งหลายหน ปัญหาอันสะท้อนความขัดแย้งก็ยังมีอยู่
เท่ากับยืนยันว่าทุกอย่างเสมอเป็นเพียง “สร้างภาพ”
การโอบกอดก็ดี การส่งมินิฮาร์ตก็ดี การเปล่งคำขวัญ “ต่อให้ตาย” ก็ไม่ยอมแยกออกจากกันเสมอเป็นเพียงน้ำยาบ้วนปาก
ตราบใดไม่มีการแก้ไขไปที่ต้นตอ ความขัดแย้งก็ยังอยู่
