ปัจจัยอะไรทำให้ ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า กล้าประกาศตนว่าอยู่ในฐานะอันเป็น “เส้นเลือดใหญ่” ของรัฐบาล
แม้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะไม่เห็นด้วย
แต่ในความเป็นจริงของสถานการณ์ทางการเมืองนับแต่เดือนมิถุนายน 2562 เป็นต้นมา พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ให้การยอมรับ
ยอมรับและแสดงออกอย่างเป็น “รูปธรรม”
รูปธรรมอย่างเด่นชัด 1 คือการเสนอให้เป็น “รัฐมนตรี” และอีก 1 คือการมอบตำแหน่ง “เลขาธิการพรรค” ให้
เท่ากับเป็น “มือขวา” ของ “หัวหน้าพรรค”
และแม้จะถูก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กดดันให้ ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า พ้นจากรัฐมนตรี แต่ก็ยังไม่ปลดออกจาก “เลขาธิการพรรค”
ถามว่าทำไม พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ จึงเชื่อมั่น ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า
หากศึกษาแต่ละ “ถ้อยคำ” อันปรากฏขึ้นจากปาก ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า เมื่อต้องพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีและจากพรรคพลังประชารัฐ
ก็จะสัมผัสได้ในสัจจะและความเป็นจริง
ความเป็นจริงที่ชีวิตของรัฐบาลนับแต่เดือนมิถุนายน 2562 เป็นต้นอยู่ภายใต้การค้ำยันของพรรคพลังประชารัฐ
เมื่อมองผ่านบทบาทของ “กล้วย”
ก็จำเป็นต้องทำความเข้าใจว่าการเสาะหา “กล้วย” มาเป็นทรัพยากรในการสร้างเสถียรภาพและความมั่นคงเป็นฝีมือของใคร
ด้านหลักคือบทบาทของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ขณะเดียวกัน องค์ประกอบอันทำให้กระบวนการกระจาย “กล้วย” นั้นย่อมดำเนินผ่านบทบาทของ
ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า
บทบาทเช่นนี้ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รู้ดีอย่างที่สุด
แท้จริงแล้ว ปรากฏการณ์ทางการเมืองอันกลายเป็น “สถาน การณ์เดือนกันยายน 2564” นั้นมีเป้าประสงค์อย่างไร
ตอบได้เลยว่า ต้องการ “ต่อรอง”
นั่นก็คือ ต่อรองให้เห็นความสำคัญของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ และความสำคัญของพรรคพลังประชารัฐ
มิใช่ให้ดำรงตำแหน่งเพียง “รองนายกรัฐมนตรี”
หาก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ต้องการอยู่ในอำนาจ “ต่อ” ก็ต้องให้ความสำคัญกับพรรคพลังประชารัฐ
และโดยเฉพาะ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
แต่เมื่อสถานการณ์บานปลายกลายเป็นจัดการกับ ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า และ นางนฤมล ภิญโญสินวัฒน์ เรื่องจึงยาวเพราะหล่นไปในแนว “ตีงูหลังหัก”
ในเมื่องูตัวนั้นชื่อ ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า ในเมื่องูตัวนั้นชื่อ นางนฤมล ภิญโญสินวัฒน์ ซึ่งอยู่
ในสถานะ “มือทำงาน”
ทำงานตามที่ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ “สั่ง”
จึงไม่เพียงแต่รู้ใจของ พล.อ. ประวิตร วงษ์สุวรรณ ยังได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างสูงจาก พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
ย่อมตระหนักใน “เทคนิค” ของ “นาย” มาครบถ้วน
