เพียง 1 วันของ ญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจ ดำเนินไป ข้อคาดหมายในทางการเมืองก็ตามมาอย่างค่อนข้างเพริศแพร้วและพรรณรายด้วยสีสันเป็นอย่างสูง
ไม่ว่าจะเป็นในกรณีของ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ไม่ว่าจะ เป็นในกรณีของ นายจุติ ไกรฤกษ์ จากพรรคประชาธิปัตย์
ปมเงื่อนมิได้อยู่ที่ “ปริมาณ” ของมือที่จะออกเสียงว่ามาก หรือน้อยกว่า 239 อันถือว่าเป็นบรรทัดฐาน หากแต่อยู่ที่ความโน้มเอียงในทางการเมือง
เป็นความโน้มเอียงที่ประเมินว่า นายจุติ ไกรฤกษ์ ได้เคยทำอะไรไว้ก่อนเป็นรัฐมนตรี และภายนอกการเป็นรัฐมนตรี และจุดเริ่มต้นมาจาก “ภายใน” มากกว่าจะจาก “ภายนอก”
ขณะที่กรณีของ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา เป็นเรื่องของความสัมพันธ์กับ ส.ส. ไม่ว่าจะเป็นต่อพรรคพลังประชารัฐ และต่อพรรคร่วมรัฐบาลอื่น
ความแหลมคมมิได้อยู่ที่กรณีของ นายจุติ ไกรฤกษ์ หากมอง
จากด้านของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หากจำเป็นต้องตัดสินใจในกรณีของ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา
เพราะทั้งหมดขึ้นอยู่กับ “ยุทธศาสตร์” ในทาง “การเมือง”
ความสัมพันธ์ระหว่าง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา กับ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา มีลักษณะประวัติศาสตร์เช่นเดียวกันกับความสัมพันธ์ที่มีต่อ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ
น่าสังเกตก็คือ ข้อเสนอนี้เกิดขึ้นจาก พรรคพลังประชารัฐ อันมี พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ เป็นหัวหน้าพรรค
ไม่เพียงแต่เป็นข้อเสนอซึ่งอิงแอบอยู่กับผลประโยชน์ของการเลือกตั้ง หากแต่ยังเป็นข้อเสนอซึ่งเคยเกิดขึ้นมาแล้วในยุค ร.อ.ธรรมนัส พรหมเผ่า เป็นเลขาธิการพรรค แต่ไม่เป็นผล
ที่ไม่เป็นผลไม่เพียงเพราะ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ไม่เห็นด้วย หากแต่เชื่อกันว่าแม้มีข้อเสนอถึงมือ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็จะไม่ได้รับความเห็นชอบเช่นเดียวกัน
เนื่องจากทั้ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา และ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ ก็มีบทสรุปต่อ พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา เหมือนกัน
ความมั่นใจไม่ว่าจะจาก พรรคร่วมฝ่ายค้าน ไม่ว่าจะจากบางส่วนใน พรรคพลังประชารัฐ ที่ต้องการเห็นการเปลี่ยนแปลงผ่านกระบวนการปรับ ครม.จึงเกิดขึ้นได้ยากเป็นอย่างยิ่ง
แม้จะอยู่บนพื้นฐานแห่งยุทธศาสตร์สืบทอดอำนาจก็ตาม
ทั้งนี้ เพราะอำนาจไม่เพียงอยู่ในมือ “3 ป.” หากแต่ทุกกลไกแห่งอำนาจของ “ระบอบ” ยังดำรงอยู่ในเชิงอนุรักษ์เป็นอย่างสูง
โดยมี พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นตัวแทนอันมั่นคง
